ทั้งสองคนวุ่นวายกันอยู่นานกว่าจะหยุดพัก
สวี กั๋วจวินโอบหวังฉิงไว้ในอ้อมแขน ใช้หน้าท้องแนบกับท้องของเธอ ทั้งคู่สัมผัสถึงเจ้าตัวน้อยที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นไปพร้อมกัน
หวังฉิงเอ่ยเสียงแหบเล็กน้อยว่า “คืนนี้ไม่ต้องไปแล้วได้ไหม พักอยู่บ้านสักวันเถอะ”
สวี กั๋วจวินเองก็เหนื่อยไม่น้อยเหมือนกัน อย่างไรเสียแม้แต่ลาของกองผลิตก็ยังไม่เคยยุ่งขนาดนี้
แต่พอนึกถึงที่รับปากจ้าวกุ้ยเซิงไว้วันนี้ อีกฝ่ายกำลังรีบใช้ไก่ฟ้าจีน เขาจึงหยุดไม่ได้
“คืนนี้คงไม่ได้หรอก เมียจ๋า พี่รองจ้าวที่อำเภอกำลังรีบเอาไก่ฟ้าจีนอยู่เหมือนกัน ช่วงสองวันนี้ร้านเขามีลูกค้าเยอะ ต้องฉวยโอกาสนี้จับไปให้มากหน่อย จะได้โกยเงินก้อนโตเร็ว ๆ”
“คนเราน่ะ กินอะไรก็มีวันเบื่อ อีกไม่กี่วันพอลูกค้ากินไก่ฟ้าจีนจนเบื่อแล้ว ก็คงไม่ต้องใช้เยอะขนาดนี้ ถึงตอนนั้นค่อยพักก็ได้”
พอสวี กั๋วจวินพูดถึงจ้าวกุ้ยเซิงที่อำเภอ หวังฉิงก็ถามว่า “คุณไปรู้จักคนตั้งเยอะแยะตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันเห็นพี่รองจ้าวกับพี่ใหญ่วัว ต่างก็ปฏิบัติกับคุณกระตือรือร้นเหลือเกิน”
สวี กั๋วจวินหัวเราะคิก “ก็ผมมนุษยสัมพันธ์ดีไง”
หวังฉิงเบ้ปาก “พอเลย! ไม่ต้องพูดถึงเมื่อก่อน แค่สองสามวันก่อน ในหมู่บ้านหมาเห็นคุณยังรังเกียจเลย”
เรื่องนิสัยชอบเถียงของเมีย สวี กั๋วจวินคงไม่มีปัญญารักษาให้หายได้แล้ว เขาจึงไม่ถือสาไปเถียงกลับ
“อยากรู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงดีกับผมขนาดนั้น?”
หวังฉิงอยากรู้แน่อยู่แล้ว แต่จะให้ยอมรับออกมาง่าย ๆ น่ะหรือ ไม่มีทาง!