พรานเฒ่าหวนคืนปี 81

ตอนที่ 17 ยุค 1981: พรานเฒ่าหวนคืน ผู้เดียวดายบนสันเขา

6 นาที· 1.5K คำ

ที่จริงจ้าวกุ้ยเซิงไม่ได้สนใจไก่ป่ากับกระต่ายป่าสักเท่าไร แต่ด้วยสัญชาตญาณพ่อค้า เขาคิดว่าของพวกนี้ก็น่าจะทำเงินได้เหมือนกัน

จึงเอ่ยถามว่า “นายคิดจะขายราคาเท่าไร?”

ยุคนี้จะซื้ออะไรก็ต้องใช้คูปอง เรื่องวัตถุดิบทำอาหารจ้าวกุ้ยเซิงเองก็หาซื้อได้ไม่ง่ายนัก เขาคิดว่าถ้าสวี กั๋วจวินตั้งราคาไม่แพงเกินไป เขาก็รับซื้อไก่ป่ากับกระต่ายป่าได้

อย่างไรเสียของพวกนี้ก็เป็นเนื้อ แถมเขายังเป็นพ่อครัว ย่อมมีวิธีทำให้อร่อยได้

อีกอย่าง ทุกวันนี้คนไปร้านอาหารก็เพื่อกินกับข้าวที่เป็นเนื้อกันทั้งนั้น ที่บ้านมีผักกินอยู่แล้ว ใครจะยอมควักเงินไปกินข้าวนอกบ้านล่ะ!

สวี กั๋วจวินเอาไก่ป่ากับกระต่ายป่าออกมาวางบนพื้น

“เอาตามราคาตลาดแล้วกัน คิดตามราคาที่ตลาดนัด ของพวกนี้ฉันเพิ่งดักได้วันนี้เอง แช่แข็งไว้ไม่นาน ยังสดอยู่เลย ถ้าพี่รองเอาไว้ คราวหน้าฉันดักได้แล้วจะเอามาส่งให้”

พอจ้าวกุ้ยเซิงได้ยินว่าคิดตามราคาตลาดนัดก็พอใจไม่น้อย อย่างไรของที่ขายในตลาดนัดก็ราคาถูก แถมไม่รู้ว่าแช่แข็งไว้นานเท่าไรแล้ว รสสัมผัสตอนกินคงไม่ดีแน่

เขาจึงเริ่มสนใจไก่ป่ากับกระต่ายป่าของสวี กั๋วจวินขึ้นมา

จ้าวกุ้ยเซิงย่อตัวลงดู พลิกไก่ป่ากับกระต่ายป่าไปมาสองสามรอบ ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ

“ได้ งั้นคิดตามราคาตลาดนัด ไก่ป่าจินละ 4 เหมา กระต่ายป่าจินละ 6 เหมา ส่วนหนัง คราวนี้ยกให้ฉันเลยได้ไหม?”

ถึงหนังกระต่ายจะไม่ได้ราคาเท่าไร แต่มันก็ยังเป็นหนัง สหกรณ์ค้าขายก็รับซื้อ เพื่อนำไปขายให้โรงงานเสื้อผ้าทำเป็นปกเสื้อกับปลายแขนเสื้อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป