พอมาถึงหมู่บ้าน เฮ่า เจี้ยนกั๋วไอ้หมอนี่ก็เริ่มเมามึนไปแล้ว หลายครั้งเกือบตกจากจักรยาน
แต่พอกลับถึงบ้าน ไอ้หมอนี่ยังปากแข็งอยู่เลย
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก พี่สาม แค่นี้จะเป็นไรไป... ไม่ต้องพยุงฉันหรอก...”
สวี กั๋วจวินส่งเฮ่า เจี้ยนกั๋วกลับถึงบ้าน แล้วฝากไว้กับภรรยาของเขา จากนั้นถึงกลับบ้านตัวเอง
เดิมทีเขาคิดจะถามเฮ่า เจี้ยนกั๋วว่าเรื่องที่ให้จัดการเป็นอย่างไรบ้าง แต่ดูท่าทางตอนนี้แล้ว คงถามอะไรไม่รู้เรื่องแน่
สวี กั๋วจวินจึงกลับบ้าน เอาเงินใส่ไว้ในลิ้นชักตู้ข้างเตียงเตาคัง แล้วเข้าไปหยิบกับดักในห้องเก็บของ ก่อนมุ่งหน้าเข้าภูเขา
เป้าหมายแรกของสวี กั๋วจวินคือสุนัขจิ้งจอกตัวที่กินไก่ฟ้าของเขาไป
เนื้อของมันไม่ค่อยอร่อยก็จริง แต่หนังของมันขายได้ราคาอยู่
ถึงตอนนั้นถลกหนังออกมาสักผืน เอาไปขายที่สหกรณ์จัดซื้อและจำหน่ายของตามลวดลายกับขนาด อย่างน้อยก็ได้ตั้งแต่สิบกว่าหยวนไปจนถึงหลายสิบหยวน
ถ้าเป็นหนังที่มีลวดลายแปลกตาหรือสีพื้น ราคาขึ้นไปถึงหลักร้อยก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เมื่อมาถึงที่รกร้าง สวี กั๋วจวินก็วางบ่วงลวดเพิ่มอีกหลายอัน เอาไว้จับไก่ฟ้ากับกระต่าย
จากนั้นเขาวางกับดักไว้ใกล้ ๆ บ่วงที่ตัวเองติดตั้ง
ในบรรดากับดักหกอัน สวี กั๋วจวินวางอันเล็กไว้สองอัน เพราะเขาวางบ่วงไว้เยอะแล้ว สำหรับสุนัขจิ้งจอกที่ชอบขโมยไก่ ไม่ว่าจะวางสองอันหรือหกอันก็แทบไม่ต่างกัน
ส่วนบ่วงที่เหลืออีกสองอันกับกับดักอีกสี่อัน สวี กั๋วจวินสะพายเข้าไปในป่าที่เขาเคยดักไก่ฟ้าจีน