ในฝันไม่มีหญิงชราเมิ่งผอส่งน้ำแกงให้เขาดื่ม แต่กลับมีหวังฉิงคนที่ทำหน้าบึ้งใส่เขามาตลอด
ในภวังค์ เขาหวนกลับไปยังคืนก่อนวันแต่งงานของลูกสาวอีกครั้ง ตอนที่สวี กั๋วจวินนำเงินชดเชยจากการเวนคืนพื้นที่ป่าที่เขาเช่าไว้ ซึ่งมีอยู่เต็มกล่อง มาวางตรงหน้าหวังฉิง
หวังฉิงกลับยิ้มให้เขา รอยย่นบนใบหน้าคลายลงจนเกลี้ยงเกลา กลับไปมีหน้าตาเหมือนตอนสาว ๆ
จากนั้นต่อหน้าญาติมิตร เธอก็จูงเขาเข้าห้องนอน แล้วผลักเขาลงบนเตียงทันที
ขณะที่สวี กั๋วจวินกำลังทั้งคาดหวังทั้งตื่นเต้น โคมระย้าคริสตัลสไตล์ยุโรปเหนือเตียงก็พลันร่วงลงมา กระแทกใส่ตัวเขาเต็มแรง!
ถัดมา เสียงหวานนุ่มก็ดังขึ้นข้างหู
“พ่อ เจ้าขี้เซา ตื่นได้แล้ว แม่บอกให้ห่มผ้า พ่อเกะกะแล้วนะ”
สวี กั๋วจวินลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก็เห็นสวีอิ่งตัวน้อยกำลังนั่งเล่นอยู่บนท้องเขา แถมยังขี่เขาเหมือนขี่ม้าอีกด้วย!
สวี กั๋วจวินปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วมองกระท่อมดินหลังเล็กที่มีแสงสลัว ๆ อีกครั้ง คราวนี้จึงแน่ใจ
เขาได้กลับมาเกิดใหม่จริง ๆ ไม่ใช่แค่ฝันไป
สวี กั๋วจวินดีใจจนแทบคลั่ง อุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาหอมแก้มฟอดหนึ่ง
“อี๋~ พ่อเหม็นจัง!”
สวีอิ่งตัวน้อยยกมือปิดจมูกแล้วเบี่ยงหนี
สวี กั๋วจวินยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะขยับหลบให้หวังฉิงปูเครื่องนอน
พอปูเครื่องนอนเสร็จ หวังฉิงก็ดับตะเกียงน้ำมัน ทั้งครอบครัวนอนลงบนเตียงเตาด้วยกัน
หวังฉิงกอดลูกสาวไว้ สวีอิ่งตัวน้อยไม่ได้หลับกลางวัน ไม่นานก็หลับไป
หวังฉิงหาวแล้วช่วยจัดผ้าห่มให้ลูกสาว ก่อนถามขึ้นลอย ๆ ว่า “วันนี้ยังจะไปอีกไหม?”