หวังฉิงใช้กาน้ำใส่น้ำเดือด แล้วราดลงบนตัวหมูป่าให้ทั่ว ส่วนสวี กั๋วจวินก็ใช้มีดพร้าปลายงอนขูดขนตรงบริเวณที่ราดน้ำแล้ว
ขนหมูที่ถูกลวกจนนิ่ม พอใช้มีดพร้าปลายงอนขูดก็หลุดออกมาเป็นทางอย่างง่ายดาย
คนที่เคยทำงานแบบนี้น่าจะรู้กันดีว่า ทำไปทำมาแล้วรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อยเลย
ลูกหมูป่าตัวไม่ใหญ่ ทั้งสองคนจึงจัดการเสร็จในเวลาไม่นาน
หัวกับกีบหมูป่าไม่เหมือนส่วนอื่น ๆ ตามซอกมุมบางแห่งขูดอย่างไรก็ไม่สะอาด สุดท้ายยังต้องใช้ไฟลนอีกครั้ง
ที่จริงหัวหมูป่าไม่ค่อยมีเนื้อเท่าไร เพราะมันไม่เหมือนหมูบ้านที่อ้วนพีหัวโต
แต่กีบหมูป่ากลับอร่อยกว่ากีบหมูบ้าน ข้างในเต็มไปด้วยเอ็น เคี้ยวแล้วหนึบกรุบกรับ
พอถอนขนหมูป่าเสร็จ งานแบ่งเนื้อที่เหลือก็ง่ายขึ้นมาก
ขาทั้ง 4 ข้างถอดออกมา แต่ละข้างหนักราว 10 ชั่ง หมูป่าต่างจากหมูบ้านตรงที่ขาหน้าจะใหญ่กว่าขาหลังเล็กน้อย
ขาหน้าสองข้าง ข้างหนึ่งส่งไปบ้านเก่า อีกข้างยกให้เฮ่า เจี้ยนกั๋ว ส่วนขาหลังที่เหลือก็เก็บไว้กินเองข้างหนึ่ง อีกข้างให้บ้านพี่รอง
ส่วนเนื้อที่เหลือ สวี กั๋วจวินใช้ลวดแขวนไว้ในห้องเก็บของ ช่วงนี้หนูเยอะ วางไว้บนพื้นไม่ได้
บ้านสวี กั๋วจวินไม่มีโอ่งใบใหญ่เหลือใช้ จึงทำได้แค่เก็บด้วยวิธีนี้
จัดการหมูป่าเสร็จแล้ว หวังฉิงก็พาเด็ก ๆ ไป ส่วนสวี กั๋วจวินหิ้วเนื้อหมูและสะพายตะกร้าหลัง มุ่งหน้าไปบ้านเก่า
วันนี้สวี กั๋วจวินตั้งใจจะกลับมาดูบ่วงดักสัตว์ทีหลัง เพราะวางกับดักไว้แล้ว จึงคิดว่าจะรออีกสักพัก เผื่อจับสุนัขจิ้งจอกได้
ส่งหวังฉิงไปถึงบ้านเก่าแล้ว สวี กั๋วจวินก็หิ้วขาหมูไปบ้านเฮ่า เจี้ยนกั๋ว
เพิ่งก้าวเข้าลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงเฝิงกุ้ยหลาน ภรรยาของเฮ่า เจี้ยนกั๋ว บ่นพึมพำมาจากในบ้าน ทั้งที่มีประตูห้องกั้นอยู่