“ถ้าได้ลำกล้องปืนห้าหกครึ่งก็ดีที่สุด! ปืนแบบอื่นก็พอใช้ได้ แต่กระสุนหายากขึ้นทุกทีแล้ว”
สวี กั๋วจวินตอบความคิดของตัวเองออกมาตรง ๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ในยุคนี้ทางการยังไม่ห้ามประชาชนมีปืน ปืนที่แพร่หลายอยู่ในหมู่ชาวบ้านจึงมีมากมายเหลือเกิน
ยกตัวอย่างหมู่บ้านหยางซู่โกวของพวกเขาก็ได้ ในหมู่บ้านไม่มีพรานมืออาชีพสักคน แต่กลับมีอยู่หลายบ้านที่มีปืน
ส่วนใหญ่เป็นปืนที่ได้มาตั้งแต่ก่อนก่อตั้งประเทศ หรือไม่ก็เอากลับมาจากสนามรบเมื่อหลายปีก่อน
อย่างปืนสามแปดฝาครอบใหญ่กับปืนสุ่ยเหลียนจูนั้นพบเห็นได้ทั่วไป
ถ้าสวี กั๋วจวินจำไม่ผิด บ้านของเฮ่า เจี้ยนกั๋วน่าจะยังมีปืนเล็กยาวทหารราบและทหารม้ารุ่นห้าสามอยู่กระบอกหนึ่ง
พอคิดถึงเรื่องนี้ สวี กั๋วจวินก็อดนึกถึงปืนกระบอกนั้นของอีกฝ่ายไม่ได้
“พี่เฮ่า ยังไงนะ? พี่จะขายปืนเล็กยาวทหารราบและทหารม้ารุ่นห้าสามกระบอกนั้นหรือ?”
ปืนเล็กยาวทหารราบและทหารม้านั้นไม่เหมือนปืนเล็กยาวทหารราบมาตรฐาน เพราะตัวปืนสั้นกว่า หากใช้ล่าสัตว์ พกขึ้นเขาก็สะดวกกว่าปืนสามแปดฝาครอบใหญ่อะไรพวกนั้นมาก
อีกอย่าง การล่าสัตว์ก็ไม่เหมือนการรบ สนามรบเปิดโล่ง จึงต้องใช้ปืนที่ยิงได้ไกลและมีระยะหวังผลยาว
แต่การล่าสัตว์ในป่าบนเขามีต้นไม้บดบัง ไม่จำเป็นต้องยิงได้ไกลขนาดนั้น
แค่รักษาความแม่นยำในระยะ 100 เมตรได้ก็พอแล้ว!
เพราะอย่างนั้น เมื่อเทียบกันแล้ว ปืนเล็กยาวทหารราบและทหารม้ารุ่นห้าสามย่อมดีกว่าปืนแบบอื่น อย่างไรก็เป็นปืนที่ผลิตในประเทศเราเอง
หากระสุนได้ง่ายกว่า!
ส่วนปืนแบบอื่นใช้กระสุนที่ยึดมาได้จากสนามรบในสมัยก่อน นับวันก็ยิ่งเหลือน้อยลง นอกจากนี้ยังมีกระสุนที่โรงงานเล็ก ๆ ทำขึ้นเองบ้าง ซึ่งย่อมสู้ของจากโรงงานผลิตเดิมไม่ได้ ใครจะรับประกันได้ว่ากระสุนทุกนัดจะยิงออกตามปกติ