พรานเฒ่าหวนคืนปี 81

ตอนที่ 23 พรานเฒ่าผู้เกิดใหม่ในยุค 80 เดียวดายบนสันเขา

7 นาที· 1.6K คำ

“ถ้าได้ลำกล้องปืนห้าหกครึ่งก็ดีที่สุด! ปืนแบบอื่นก็พอใช้ได้ แต่กระสุนหายากขึ้นทุกทีแล้ว”

สวี กั๋วจวินตอบความคิดของตัวเองออกมาตรง ๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในยุคนี้ทางการยังไม่ห้ามประชาชนมีปืน ปืนที่แพร่หลายอยู่ในหมู่ชาวบ้านจึงมีมากมายเหลือเกิน

ยกตัวอย่างหมู่บ้านหยางซู่โกวของพวกเขาก็ได้ ในหมู่บ้านไม่มีพรานมืออาชีพสักคน แต่กลับมีอยู่หลายบ้านที่มีปืน

ส่วนใหญ่เป็นปืนที่ได้มาตั้งแต่ก่อนก่อตั้งประเทศ หรือไม่ก็เอากลับมาจากสนามรบเมื่อหลายปีก่อน

อย่างปืนสามแปดฝาครอบใหญ่กับปืนสุ่ยเหลียนจูนั้นพบเห็นได้ทั่วไป

ถ้าสวี กั๋วจวินจำไม่ผิด บ้านของเฮ่า เจี้ยนกั๋วน่าจะยังมีปืนเล็กยาวทหารราบและทหารม้ารุ่นห้าสามอยู่กระบอกหนึ่ง

พอคิดถึงเรื่องนี้ สวี กั๋วจวินก็อดนึกถึงปืนกระบอกนั้นของอีกฝ่ายไม่ได้

“พี่เฮ่า ยังไงนะ? พี่จะขายปืนเล็กยาวทหารราบและทหารม้ารุ่นห้าสามกระบอกนั้นหรือ?”

ปืนเล็กยาวทหารราบและทหารม้านั้นไม่เหมือนปืนเล็กยาวทหารราบมาตรฐาน เพราะตัวปืนสั้นกว่า หากใช้ล่าสัตว์ พกขึ้นเขาก็สะดวกกว่าปืนสามแปดฝาครอบใหญ่อะไรพวกนั้นมาก

อีกอย่าง การล่าสัตว์ก็ไม่เหมือนการรบ สนามรบเปิดโล่ง จึงต้องใช้ปืนที่ยิงได้ไกลและมีระยะหวังผลยาว

แต่การล่าสัตว์ในป่าบนเขามีต้นไม้บดบัง ไม่จำเป็นต้องยิงได้ไกลขนาดนั้น

แค่รักษาความแม่นยำในระยะ 100 เมตรได้ก็พอแล้ว!

เพราะอย่างนั้น เมื่อเทียบกันแล้ว ปืนเล็กยาวทหารราบและทหารม้ารุ่นห้าสามย่อมดีกว่าปืนแบบอื่น อย่างไรก็เป็นปืนที่ผลิตในประเทศเราเอง

หากระสุนได้ง่ายกว่า!

ส่วนปืนแบบอื่นใช้กระสุนที่ยึดมาได้จากสนามรบในสมัยก่อน นับวันก็ยิ่งเหลือน้อยลง นอกจากนี้ยังมีกระสุนที่โรงงานเล็ก ๆ ทำขึ้นเองบ้าง ซึ่งย่อมสู้ของจากโรงงานผลิตเดิมไม่ได้ ใครจะรับประกันได้ว่ากระสุนทุกนัดจะยิงออกตามปกติ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป