หวังฉิงไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ว่าการจัดการหมูป่าตัวนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับสวี กั๋วจวิน อย่างไรเสีย ทุกปีก็ได้ยินข่าวว่าคนโน้นคนนี้ถูกหมูป่าทำร้ายอยู่เสมอ
แต่เพราะเธอเองก็ไม่รู้เรื่องพวกนี้ จึงนึกภาพความร้ายกาจของหมูป่าไม่ออกนัก
“กั๋วจวิน ต่อไปต้องระวังให้มากหน่อยนะ ไม่มีเนื้อหมูก็ไม่เป็นไร ถึงไม่ได้กินเนื้อบ้านเราก็ยังใช้ชีวิตกันได้ตามปกติ
ตอนนี้คุณไม่มีปืน ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับเจ้าตัวนี้หรอก วันนี้ตอนเอาไก่ฟ้าจีนไปขาย ลองถามดูหน่อยสิว่าพอจะหาปืนสักกระบอกได้ไหม ไม่อย่างนั้นคุณเข้าป่าไป ฉันก็ไม่สบายใจ
วันนี้เจอหมูป่าเข้า ต่อไปถ้าเจอหมาป่าหรือหมีขึ้นมา คุณอยู่ในป่าคนเดียวจะทำยังไงล่ะ!”
หวังฉิงรู้เรื่องอันตรายในป่าอยู่บ้าง คำพูดเหล่านี้จึงมาจากความห่วงใยจริง ๆ
สวี กั๋วจวินฟังแล้วซาบซึ้งใจ แต่เพราะซาบซึ้งนี่แหละ ถึงยิ่งพูดความจริงให้หวังฉิงเป็นห่วงไม่ได้!
“ไม่เป็นไรหรอก แค่ลูกหมูตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง ไม่ต่างจากหมูบ้านเท่าไร อีกอย่างผมก็ไม่ได้ตั้งใจเข้าไปหาเรื่องมัน ถ้าหลบได้ก็หลบอยู่แล้ว
วางใจเถอะ เรื่องปืนยังไม่ต้องรีบร้อน วันนี้ผมเข้าเมืองไปถามดูก่อน ปืนแบบนี้ต้องหาที่จับถนัดมือ ถ้าไม่ถนัด เวลาเข้าป่ากลับจะยิ่งอันตรายกว่าเดิม!”
สวี กั๋วจวินไม่ได้พูดส่งเดช ปืนเป็นอาวุธสังหาร จะพูดว่าเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของพรานโดยตรงก็ไม่เกินจริงเลย
ชาติที่แล้วสวี กั๋วจวินเคยได้ยินเรื่องพรานประสบอุบัติเหตุหลายคน เพราะปืนเก่าใช้การไม่ดี พอเปลี่ยนเป็นปืนใหม่ที่ไม่ถนัดมือก็เกิดเรื่องขึ้น