พรานเฒ่าหวนคืนปี 81

ตอนที่ 45 ชีวิตใหม่ปี 1981: พรานเฒ่าผู้เดียวดายบนสันเขา

7 นาที· 1.6K คำ

สวี กั๋วจวินยิ้มบาง ๆ ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง

ชาติที่แล้ว ตอนเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าอยู่บนเขา ทุกครั้งที่ล่าสัตว์ได้ เขาก็มักแบ่งให้เพื่อนร่วมงานบ้าง

แต่การแบ่งเนื้อกันในหมู่บ้าน นี่เป็นครั้งแรกของเขา

เมื่อมองชาวบ้านแต่ละคนที่จ้องเนื้อหมีจนดวงตาแทบเรืองแสงสีเขียว สวี กั๋วจวินก็เข้าใจพวกเขาอยู่บ้าง

คนชนบทในยุคนี้อยากกินเนื้อ นอกจากช่วงสิ้นปีที่คอมมูนการผลิตฆ่าหมูแล้ว ปกติแทบไม่มีโอกาสได้กิน

สองปีมานี้นโยบายเริ่มผ่อนคลาย อนุญาตให้สมาชิกในคอมมูนทำอาชีพเสริมได้ ในหมู่บ้านจึงมีคนเลี้ยงหมูไม่น้อยจริง ๆ

แต่หมูที่เลี้ยงเอง ใครจะทำใจกินลงล่ะ? ส่วนใหญ่ก็ฆ่าแล้วเอาไปขายให้สหกรณ์ขายส่งกันทั้งนั้น

อย่างมากก็เก็บหัวหมู ขาหมู และเครื่องในไว้บ้าง หากอยากกินเนื้อหมูจริง ๆ ก็ต้องรอคอมมูนการผลิตฆ่าหมูตอนสิ้นปี

หมูพวกนั้นต่างหากที่ทุกคนพอจะได้กิน

แต่คอมมูนการผลิตจะฆ่าหมูได้กี่ตัวกันเชียว? แต่ละปีเลี้ยงไว้ราวยี่สิบกว่าตัว

ครึ่งหนึ่งเป็นจำนวนที่กำหนดไว้ ต้องส่งให้สหกรณ์ขายส่ง โดยสหกรณ์จ่ายเงินตามราคาที่วางแผนไว้

อีกครึ่งหนึ่งของจำนวนที่เหลือ ก็ต้องขายให้สหกรณ์ขายส่งในราคาตลาดเช่นกัน

มีเพียงหนึ่งในสี่ส่วนสุดท้ายเท่านั้นที่คอมมูนการผลิตเก็บไว้ แล้วแบ่งให้สมาชิกของคอมมูน

ทั้งหมู่บ้านมีหมูอยู่แค่ไม่กี่ตัว แต่ละครอบครัวจะได้สักเท่าไรกัน?

สมัยนี้ยังไม่มีภาพแบบยุค 90 ที่ฆ่าหมูหนึ่งตัวแล้วเชิญญาติมิตรมาเลี้ยงอาหารหมูฆ่าใหม่ที่บ้าน

พูดง่าย ๆ ก็คือ ทุกบ้านขาดเนื้อ ทุกบ้านอยากกินเนื้อ แต่ทุกบ้านกลับไม่มีเนื้อ

แล้วเนื้อที่ได้มาฟรี ๆ ตรงหน้านี้ จะไม่กลายเป็นของล้ำค่าที่ใคร ๆ ก็อยากได้ได้อย่างไร?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป