การล่าสัตว์นี่ ถ้าล่าไม่ได้ก็ชวนหงุดหงิด แต่พอล่าได้จริง ๆ ก็ยังวุ่นวายไม่แพ้กัน
เพราะในป่ามีทั้งหุบเขาและทางขรุขระ ของที่ตัวใหญ่หน่อยขนออกไปไม่ง่ายเลย
หลายครั้งจึงต้องทิ้งเหยื่อไว้ในป่าก่อน แล้วกลับบ้านไปหาคนมาช่วยขนออกมา
แต่การช่วยแบบนี้ไม่ใช่ช่วยกันเปล่า ๆ คำว่าโชคลาภจากภูเขาแบ่งปันกัน ไม่ได้หมายถึงใครคนอื่น นอกจากคนที่มาช่วยนี่แหละ
คนเขาออกแรงทำงานให้ อย่างน้อยก็ต้องแบ่งเนื้อให้บ้าง
เพราะฉะนั้น ต่อให้ไปหาคนมาช่วย ก็ยังต้องดูว่าสนิทกันแค่ไหน
พี่ใหญ่กับพี่รองย่อมต้องไปอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึง
ส่วนคนอื่น สวี กั๋วจวินนึกถึงเฮ่า เจี้ยนกั๋วเป็นคนแรก
ตาเฒ่านี่เป็นหัวหน้าทีม อย่างไรก็ต้องแบ่งเนื้อให้เขาบ้าง แต่ตอนทำงานก็ต้องให้เขาออกแรงด้วย
ส่วนที่เหลือ สวี กั๋วจวินนึกถึงหวังเหล่าฉี คนขับเลื่อน
ถ้าให้เขาขับเลื่อนไปได้ พวกเราหลายคนก็จะเบาแรงขึ้น
อีกอย่าง วันนั้นหวังเหล่าฉีก็เป็นฝ่ายเสนอเอง คนยื่นหน้ายิ้มเข้าหา ใครจะลงมือทำร้ายได้ลงคอ ถ้าคราวนี้ไม่เรียกเขา คงกลายเป็นติดค้างน้ำใจกันแน่
สวี กั๋วจวินจึงตรงไปบ้านเฮ่า เจี้ยนกั๋วเลย เพราะเฮ่า เจี้ยนกั๋วชวนหวังเหล่าฉีได้ผลกว่าสวี กั๋วจวินมาก
เมื่อไปถึงบ้านเฮ่า เจี้ยนกั๋วก็เห็นเจ้าตัวนั่งพักอยู่ในบ้าน
ช่วงฤดูหนาวแบบนี้ ทีมผลิตไม่มีงานอะไร เขาเองก็ว่างอยู่เหมือนกัน
พอเดินเข้าบ้าน เฮ่า เจี้ยนกั๋วก็ทักอย่างกระตือรือร้นว่า “อ้าว น้องสามมาแล้วหรือ รีบขึ้นเตียงเตามานั่งสิ”
สวี กั๋วจวินโบกมือ “ไม่ล่ะพี่เฮ่า พี่มีธุระอะไรไหม? ฉันล่าหมีดำได้สองตัวบนเขา ช่วยหาคนสักสองคนไปลากกลับมาทีสิ”