เฮ่าเจี้ยนกั๋วยื่นมือขวาออกมา งอนิ้วกลางสามนิ้วลง เหลือเพียงนิ้วโป้งกับนิ้วก้อย
สวี กั๋วจวินชะงักไป ก่อนจะอุทานอย่างอดไม่ได้ว่า “60 หยวน?!”
เฮ่าเจี้ยนกั๋วรีบยกมือปิดปากเขาทันที!
“บ้าจริง ไอ้หนู แกจะโวยวายทำไม? ว่าไง เห็นว่าแพงหรือไง?”
สวี กั๋วจวินรีบโบกมือ ไม่ใช่แพง แต่ถูกเกินไปต่างหาก!
ชาติที่แล้วก็ช้ากว่านี้ไม่ถึงครึ่งปี เขาฝากคนหาปืนลำกล้องดัดแปลงมาให้กระบอกหนึ่ง ตอนนั้นยังไม่รวมโครงปืนกับพานท้ายอะไรพวกนั้น
แค่ลำกล้องอย่างเดียวก็เสียเงินไป 130 หยวนแล้ว แถมยังเป็นลำกล้องที่ปลดระวางมาแล้วล้วน ๆ ยิงเกิน 50 เมตรก็แทบไม่รู้ว่ากระสุนจะเบนไปทางไหน
พอรวมโครงปืนเข้าไปด้วย ปืนกระบอกนั้นก็ทำให้เขาเสียเงินเกือบ 170 หยวน
โชคดีที่มันไม่มีปัญหาอื่นมากนัก ปืนเก่า ๆ กระบอกนั้นก็ยังพอใช้ไปได้อีกหลายปี
“ไม่หรอกพี่เฮ่า ต้องยกให้พี่จริง ๆ แพงอะไร ถูกเกินไปแล้ว!”
สวี กั๋วจวินชูนิ้วโป้งให้เฮ่าเจี้ยนกั๋ว พร้อมเอ่ยประจบอีกสองสามคำ
เฮ่าเจี้ยนกั๋วจึงยิ้มออกมา เมื่อครู่เขายังนึกว่าสวี กั๋วจวินเห็นว่าแพงอยู่เลย
“งั้นก็ตกลงตามนี้ ลำกล้องนี่แกเอาไปใช้ได้เลย สภาพยังใหม่อยู่ตั้งหกเจ็ดส่วน นี่ถ้าไม่ใช่ฉัน คนอื่นมาไม่มีทางได้ของแบบนี้หรอก!”
พอได้ยินว่ายังใหม่อยู่ตั้งหกเจ็ดส่วน สวี กั๋วจวินก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง เขาประสานมือถูไปมา
“โธ่ ดีจริง ๆ ขอบคุณนะพี่เฮ่า แล้วเอายังไงดี พรุ่งนี้ผมเอาเงินมาส่งให้ไหม?”
สวี กั๋วจวินคิดว่าเขาจะกลับไปพร้อมเฮ่าเจี้ยนกั๋ว แล้วพรุ่งนี้ค่อยเอาเงินมาให้หวังเสี่ยวเฟิง