สองสามีภรรยากลับมาถึงรถม้า ตอนนั้นชาวบ้านกลับมากันหมดแล้ว เหลือแค่พวกเขาสองคน
สวี กั๋วจวินยิ้มกว้าง พลางกล่าวกับทุกคนว่า “ขอโทษทีนะ ทำให้ทุกคนรอนานเลย”
เฮ่า เจี้ยนกั๋วมองของพะรุงพะรังที่สองคนนั้นหิ้วมา
จึงถามอย่างประหลาดใจว่า “อะไรล่ะ? พวกนายจะไม่ใช้ชีวิตกันแล้วหรือไง ถึงซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้?”
สวี กั๋วจวินยิ้ม “เมื่อก่อนของที่บ้านขาดตั้งหลายอย่าง ก็เลยคิดว่ามาทั้งที ซื้อกลับไปให้เยอะหน่อยน่ะ”
เฮ่า เจี้ยนกั๋วไม่ได้พูดอะไรต่อ หันไปเรียกคนบนรถว่า “มา ๆ ขยับที่ให้เมียเจ้าสามหน่อย”
ทุกคนขยับกันไปมา เว้นที่ตรงกลางให้หวังฉิง เพื่อให้เธออุ้มลูกนั่งตรงกลาง
รถม้าแล่นไม่ช้านัก แถมวันนี้ยังมีลม นั่งตรงกลางจึงอุ่นขึ้นได้หน่อย
พอหวังฉิงขึ้นรถ ป้าหานที่มาด้วยกันก็เอ่ยขึ้น
“แหม เมียเจ้าสาม ซื้อของมาเยอะขนาดนี้ได้ยังไง? ช่วงนี้เจ้าสามบ้านเธอหาเงินได้ไม่น้อยเลยสินะ”
หวังฉิงยิ้ม “หาเงินอะไรกัน แค่ไม่ต้องเป็นหนี้เพิ่มก็ดีถมไปแล้ว”
ช่วงนี้สวี กั๋วจวินเข้าเมืองไปทุกวัน คนในหมู่บ้านจะไม่รู้ได้อย่างไร?
แต่คนอื่นไม่รู้ว่าเขาเอาอะไรไปขายในเมือง รู้แค่ว่าเขาหาเงินได้แน่ ๆ ทุกคนต่างก็รู้กัน
เรื่องนี้ยังทำให้ทั้งหมู่บ้านฮือฮาไม่น้อย
ใครจะคิดว่าเจ้าคนเสเพลที่เอาแต่ดื่มเหล้าเล่นพนัน จู่ ๆ จะเริ่มหาเงินและเอาใจใส่ครอบครัว นับเป็นข่าวใหญ่ทีเดียว
ชวนให้คนพูดถึงกันมาก
พอป้าหานเปิดประเด็น ก็มีคนถามสวี กั๋วจวินขึ้นมา
“เจ้าสาม ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่หรือ? เห็นเข้าเมืองทุกวัน เอาอะไรไปขายน่ะ หาเงินได้ไหม?”