สวี กั๋วจวินสงสัย จึงหันไปถามชายชราที่กำลังยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ว่า “น้ารองของเหล่าจาง นี่มันเรื่องอะไรกันหรือครับ?”
ชายชราคนนี้เป็นญาติห่าง ๆ ของคนในหมู่บ้าน ความเกี่ยวข้องกับทางมารดาของสวี กั๋วจวินห่างกันหลายชั่วคนกว่าจะนับญาติกันได้
ชายชราเบ้ปากอย่างดูแคลนแล้วพูดว่า “เฮอะ จะเรื่องอะไรได้อีกล่ะ ได้ยินว่าหลิวเฉิงจื่อไปแจ้งความที่อำเภอเมื่อวาน วันนี้คนจากสำนักงานวางแผนครอบครัวถึงได้มาที่นี่ไงล่ะ
ลองคิดดูสิ เขาแจ้งใครไม่แจ้ง ดันไปแจ้งตระกูลหวัง คนบ้านนั้นจะยอมปล่อยเขาไว้หรือไง สมควรแล้ว! ดีที่หลิวเฉิงจื่อไม่อยู่บ้าน ถ้าอยู่ละก็ คงโดนคนตระกูลหวังตีตายไปแล้ว!”
สวี กั๋วจวินเบ้ปาก ชายชราคนนี้มีเรื่องบาดหมางกับหลิวเฉิงจื่อ ตอนเด็กหลิวเฉิงจื่อเคยแอบขโมยแตงโมจากบ้านเขา แล้วถูกจับได้ จึงโดนด่าไปสองสามคำ
หลังจากนั้นหลิวเฉิงจื่อก็กลับบ้านไปตามแม่มา หญิงชราคนนั้นมายืนด่าจางเอ้อร์ตรงหน้าประตูอยู่กว่าชั่วโมง เฒ่าจางไม่กล้าแม้แต่จะออกจากบ้าน
อย่างไรเสีย ผู้ชายแถบตะวันออกเฉียงเหนือก็หวงหน้าตากันมาก ตอนแม่ของหลิวเฉิงจื่อยังสาว เธอมีไม้เด็ดอยู่ท่าเดียว ถ้าผู้ชายคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเธอสักสองประโยค เธอก็จะกระชากเสื้อตัวเองแล้วกล่าวหาว่าเขาลวนลามและขืนใจ
สำหรับผู้ชายแถบตะวันออกเฉียงเหนือที่ห่วงหน้าตาแล้ว วิธีนี้มีฤทธิ์ร้ายแรงอย่างยิ่ง ดังนั้นตอนหญิงชราคนนี้ยังสาวแทบไม่มีใครกล้าหาเรื่องเธอ
เพราะการไม่รู้จักอายเองก็เป็นคุณสมบัติไร้เทียมทานอย่างหนึ่ง
ตั้งแต่นั้นมา เฒ่าจางก็ไม่ชอบหลิวเฉิงจื่อเอามาก ๆ
วันนี้ได้เห็นภาพสะใจขนาดนี้ ความอัดอั้นในใจของเฒ่าจางคงคลายลงแล้ว บางทีอาจอยู่ต่อได้อีกหลายปี