ดื่มเหล้ากันมื้อนี้ยาวไปจนเกือบมืด ราวสี่โมงกว่า
ผู้ชายทั้งห้าคนดื่มเหล้าต้มพื้นบ้านที่สวี กั๋วจวินซื้อมา 5 กิโลกรัมไปเกือบครึ่ง
สวี กั๋วจวินเองก็ดื่มไปเกือบครึ่งกิโลกรัม สุดท้ายเริ่มเมามึนเหมือนกัน
ในยุคนี้ของยังขาดแคลน โดยเฉพาะในชนบท อยากดื่มเหล้าสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ปริมาณที่ดื่มไหวของทุกคนจึงไม่มากนัก มีแค่เฮ่า เจี้ยนกั๋วที่คอแข็งกว่าคนอื่นนิดหน่อย
พอถึงยุค 90 ผู้ชายชนบทแทบทุกคนล้วนดื่มเหล้าเป็น
สุ่มจับใครสักคนออกมา ดื่มเหล้าขาวบรรจุถุงพลาสติกแบบผสมล้วน ๆ หนึ่งถุง อย่างน้อยก็ต้องหมดถุงเป็นพื้นฐาน!
ก่อนกินข้าว เขาบอกสวี กั๋วเฟิงไว้แล้วว่า แผนเดิมที่ว่าจะเข้าป่าไปจับไก่ฟ้าจีนคืนนี้คงทำไม่ได้
เขาบอกให้พี่ชายทั้งสองคนตื่นแต่เช้าพรุ่งนี้ แล้วทั้งสามคนช่วยกันลากเจ้าหมีดำที่เหลือไปตำบล
ลองดูว่าจ้าว กุ้ยเซิงจะรับซื้อไหม ถ้าไม่รับ ก็ให้จ้าว กุ้ยเซิงช่วยหาทางขายให้
อีกอย่าง หมีดำไม่ได้มีแค่น้ำดีที่มีราคา ยังมีอุ้งตีนหมีอีกสี่ข้าง ของพวกนั้นก็มีราคาเหมือนกัน
พอดื่มเหล้ากันหมดแล้ว ผู้ชายแต่ละคนก็เดินโซเซกลับบ้านของตัวเอง
พี่สะใภ้ทั้งสองเป็นคนกลับทีหลังสุด พวกนางอยู่ช่วยหวังฉิงเก็บกวาดข้าวของที่เหลือ
สวี กั๋วจวินเองก็เมาจนเบลอ พอดื่มเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงเตาแล้วหลับไปทันที
เช้าวันต่อมา สวี กั๋วจวินตื่นแต่เช้า ฟ้ายังไม่สว่างก็ลุกขึ้นมาแล้ว
หลัก ๆ เพราะเมื่อวานยังมีงานบางอย่างทำไม่เสร็จ
นอกจากน้ำดีแล้ว ยังมีส่วนอื่นของหมีที่ต้องจัดการเป็นพิเศษ
อย่างเช่นจมูกหมีและหัวเข่าหมี
เอาจมูกหมีไปผิงให้แห้งบนกระเบื้องมุงหลังคา แล้วบดเป็นผง ผสมกับเหล้าข้าวเหลือง ใช้รักษาโรคลมชัก นี่เป็นตำรับเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาหลายปีแล้ว