พอชายวัยกลางคนพูดจบ สีหน้าของจ้าวกุ้ยเซิงก็พลันย่ำแย่ลงทันที
สวี กั๋วจวินยังไม่ทันได้พูดอะไร จ้าวกุ้ยเซิงก็เดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยขึ้นก่อน
“พอเถอะ ศิษย์พี่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ผมไม่รบกวนพี่แล้ว พี่เองก็ยุ่งทุกวัน ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้เสียเวลาตั้งนาน”
ชายวัยกลางคนกระตุกมุมปาก ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชาออกมาคำหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน
“หึ กุ้ยเซิง ไม่ใช่ว่าศิษย์พี่จะว่าแกหรอกนะ แกจะออกไปเปิดร้านข้าวแกงซอมซ่อแบบนั้นทำไมกัน? ถ้าถามฉัน อยู่กินสบาย ๆ ในโรงอาหารของป่าไม้ดีกว่าตั้งเยอะ...”
จ้าวกุ้ยเซิงโบกมือ ตัดบทชายวัยกลางคนทันที
“พอเลย ศิษย์พี่ ต่างคนต่างมีทางของตัวเอง ผมรู้ว่าตัวเองเป็นคนยังไง แต่ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่เป็นคนแบบนี้”
“เอาละ ไปกันเถอะ”
พูดจบ จ้าวกุ้ยเซิงก็โอบไหล่สวี กั๋วจวิน พาพี่น้องทั้งสามออกจากป่าไม้
ชายวัยกลางคนแค่นเสียงเย็นชาอีกครั้ง แล้วถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง ก่อนหันหลังเดินกลับเข้าไปในป่าไม้
สีหน้าของจ้าวกุ้ยเซิงขรึมลง เขาเงียบไปนานพอสมควร
สวี กั๋วจวินเห็นท่าทางของทั้งคู่ก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องกันแน่ ชายวัยกลางคนคนนั้นจงใจเหยียดหยามจ้าวกุ้ยเซิงชัด ๆ
ทำเอาสวี กั๋วจวินรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย
แค่ไปขอให้ช่วยจัดการธุระก็สร้างความลำบากให้อีกฝ่ายมากพอแล้ว ไม่คิดว่าตอนนี้ยังทำให้เขาต้องเจอเรื่องน่าหงุดหงิดเพิ่มอีก