ปี 1982 เป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สำหรับชนบททั่วประเทศ เพราะในปีนั้น พื้นที่ชนบทส่วนใหญ่เริ่มแบ่งที่ดินให้แต่ละครัวเรือน
ชาติที่แล้ว ในหมู่บ้านมีหลายครอบครัวที่ไม่ได้จ่ายค่าปรับเพราะมีลูกเกินกำหนด ลูกที่เกิดมาเกินจำนวนจึงไม่มีทางขึ้นทะเบียนบ้านได้ พอถึงปลายปีตอนแบ่งที่ดิน พวกเขาก็ย่อมไม่มีที่นาสำหรับปลูกข้าวกิน
ที่จริง เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นเพราะนโยบายเสียทีเดียว
ตอนนั้นแม้จะมีกฎว่าหากมีลูกเกินกำหนดแล้วไม่จ่ายค่าปรับ เด็กก็จะขึ้นทะเบียนบ้านไม่ได้และไม่ได้รับส่วนแบ่งที่ดิน แต่นั่นก็เป็นเพียงกฎเท่านั้น
บางครอบครัวมีเส้นสาย หรือมีสถานะพิเศษในหมู่บ้าน ต่อให้มีลูกเกินกำหนดก็ยังได้แบ่งที่ดิน แถมยังได้ที่ดินดี ๆ ด้วย
แต่คนแบบนั้นมีเพียงส่วนน้อย ไม่เกี่ยวอะไรกับสวี กั๋วจวิน
เหตุผลที่สำคัญกว่านั้นคือ คนในหมู่บ้านไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
อย่างไรเสีย ที่ดินในหมู่บ้านก็มีจำกัด ถ้าคนที่มีลูกเกินกำหนดได้ส่วนแบ่งเพิ่มไปหนึ่งส่วน ครอบครัวอื่นก็ต้องได้ลดลงหนึ่งส่วนไม่ใช่หรือ
เมื่อผลประโยชน์ของตัวเองถูกกระทบ ก็ไม่มีใครยอมผ่อนปรนให้หรอก
การแบ่งที่ดินครั้งนี้ในปี 1982 แบ่งกันทีเดียวอยู่ได้นานถึง 15 ปี กว่าจะมีการแบ่งครั้งถัดไปก็ปี 1997
ส่วนครั้งหลังจากนั้น สวี กั๋วจวินหลับตาก็ยังนึกไม่ออก
เพราะอย่างนั้น คราวนี้เขาจึงอยากจัดส่วนแบ่งที่ดินให้ลูกชายที่ยังไม่ลืมตาดูโลกด้วย อย่างไรเสีย ที่ดินคือรากฐานของชาวนา ถ้าไม่มีที่ดินแล้วจะเรียกตัวเองว่าชาวนาได้อย่างไร
แต่ถ้าอยากมีส่วนร่วมในการแบ่งที่ดินปลายปีหน้า การจ่ายค่าปรับและขึ้นทะเบียนบ้านเป็นเพียงก้าวแรก ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก