สวี กั๋วจวินได้ยินแล้วก็หันกลับมา กับดักที่ตาเฒ่าวัวทำขึ้นมานี่ไม่เลวจริง ๆ ฝีมือไม่มีอะไรให้ติ
“กับดักขายยังไงครับ?”
พอวัวต้าลี่ได้ยินสวี กั๋วจวินถามราคาตรง ๆ โดยไม่แม้แต่จะมองกับดัก ก็ยินดีขึ้นมาทันที ไอ้หนุ่มนี่ต้องเป็นมือใหม่แน่ ๆ
เขาจึงแสร้งทำเป็นสุขุมแล้วพูดว่า “กับดักกับบ่วงไม่เหมือนกันนะ เหล็กสปริงนั่นหายาก ราคาก็ต้องสูงหน่อย
ดูตามเหล็กที่ใช้ มีแบบสามหยวน แบบห้าหยวน แล้วก็แบบกับดักเขี้ยวหมาป่าสำหรับจับหมูป่าตัวใหญ่หนักห้าหกร้อยจิน มีโซ่เหล็กคล้องมาด้วย ราคานั่นเจ็ดหยวน!”
สวี กั๋วจวินแอบกลอกตา ตาแก่นี่เห็นเขาเป็นคนหลอกง่ายหรือไง ถึงได้ขึ้นราคาเป็นเท่าตัว!
“อาวัว ราคาของลุงผมไปถามมาแล้ว ตอนซื้อเชือกลวดสองเส้นเมื่อกี้เป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน ผมไม่มีจดหมายแนะนำตัว ลุงคิดแพงกว่าห้าสิบเฟิน ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร
แต่ซื้อกับดักคราวนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว ถ้ายังคิดราคาแบบนี้อีก ก็ไม่ค่อยเป็นธรรมแล้วนะครับ!”
สวี กั๋วจวินเตือนชายชราไปสองประโยคด้วยน้ำเสียงไม่หนักไม่เบา คนสมัยนี้ให้ความสำคัญกับชื่อเสียง ต่อให้ตาเฒ่าวัวอายุมากแล้วก็ยังต้องคำนึงถึงเรื่องนี้
ตาเฒ่าวัวได้ยินแล้วชะงักไปก่อน จากนั้นก็หัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน แต่เรื่องคืนเงินน่ะไม่มีทางอยู่แล้ว
“เจ้าหนูนี่พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ซื้อขายก็ต้องมีทั้งคนแปลกหน้าและคนคุ้นเคยไม่ใช่หรือ” ตาเฒ่าวัวอธิบายก่อน
แล้วถามต่อว่า “แล้วเอ็งไปเรียนมาจากใครล่ะ? ดูท่าจะรู้เรื่องไม่น้อยเลยนะ!”
สวี กั๋วจวินรู้ว่าลวดที่อีกฝ่ายขายให้เมื่อครู่แพงไปห้าสิบเฟิน ตาเฒ่าวัวจึงเดาว่าเขาอาจเป็นลูกศิษย์ของคนรู้จักสักคน