สวี กั๋วจวินเดินทางเข้าเมือง พอไปถึงบ้านจ้าวกุ้ยเซิง วันนี้มีไก่ฟ้าจีนอยู่เยอะเกินไป จนมีหลายตัวถูกเหยียบตายไปแล้ว
สวี กั๋วจวินจึงตั้งใจจะเอาไก่ฟ้าจีนที่ตายแล้วเหล่านั้นกลับไป
จ้าวกุ้ยเซิงเห็นท่าทางของสวี กั๋วจวินก็ถามอย่างประหลาดใจว่า “กั๋วจวิน นี่จะทำอะไรน่ะ?”
“เอ่อ พี่รอง ไก่ฟ้าจีนพวกนี้ตายหมดแล้ว จะขายให้พี่ได้ยังไงล่ะ ผมคิดว่าจะเอากลับไปให้ลูกกินน่ะ”
จ้าวกุ้ยเซิงรีบโบกมือ “ไม่เป็นไรหรอก ตัวที่ตายแล้วก็ขายได้”
“เพิ่งตายเองไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวผมเอาเลือดออกก่อน วันนี้ใครมาก็จะตุ๋นตัวนี้ให้กินก่อน”
สวี กั๋วจวินฟังแล้วชะงัก เจ้าหมอนี่ทำมาค้าขายเก่งไม่เบาเลย
แต่พูดกันตามจริง ไก่ฟ้าจีนที่เพิ่งตายแบบนี้ไม่ได้ทำให้รสชาติเปลี่ยนไป พอเทียบกับไก่ที่จ้าวกุ้ยเซิงเชือดสด ๆ ก็แทบไม่ต่างกัน
จ้าวกุ้ยเซิงตรวจนับไก่ฟ้าจีนไปพลาง พูดกับสวี กั๋วจวินไปพลาง
“นายเอาไก่ฟ้าจีนมาส่งให้ฉันทุกวันตั้งเยอะ ฉันจะขายหมดได้ยังไงล่ะ ตอนนี้เลี้ยงไว้ข้างหลังนั่นแหละ”
“ทุกวันฉันจะคัดออกมาส่วนหนึ่ง พวกที่ใกล้ตาย ถ้ามีลูกค้ามาก็เชือดทันที
ส่วนตัวที่ยังแข็งแรง เลี้ยงง่าย ก็ขังไว้ในกรง”
สวี กั๋วจวินฟังแล้วหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไร อย่างไรเสียไก่ฟ้าจีนก็มีเยอะขนาดนี้ ด้วยจำนวนลูกค้าของร้านจ้าวกุ้ยเซิง จะขายให้หมดก็ยากจริง ๆ
วิธีนี้ของเขาก็ไม่เลว ทั้งไม่กระทบการขายและไม่กระทบการเลี้ยง
“แล้วตัวที่ตายนี่พี่เอาจริง ๆ เหรอ ถ้าพี่เอาก็เก็บไว้ให้เลยนะ”
จ้าวกุ้ยเซิงพยักหน้า “ไม่มีปัญหา รสชาติก็แทบไม่ต่างกัน”
ทั้งสองช่วยกันนับไก่ฟ้าจีน ได้ทั้งหมด 42 ตัว เป็นเงิน 63 หยวน