หมิงเอ๋อร์ขมวดใบหน้าเล็ก ๆ เข้าหากัน เห็นได้ชัดว่ากำลังกลัดกลุ้ม
ท่านแม่ได้รับบาดเจ็บ สมควรกินของดี ๆ บำรุงร่างกายสักหน่อย แต่ในบ้านไม่มีข้าวเหลือแม้แต่เมล็ดเดียว จะทำอย่างไรดี
ลู่เซียงเซียงยื่นมือไปหยิกแก้มฉินสือหมิงเบา ๆ «ใครบอกว่าถังข้าวว่างเปล่าแล้วจะไม่มีข้าวเล่า ท่านแม่ยังซ่อนเอาไว้ในห่อสัมภาระอีกส่วนหนึ่ง»
«จริงหรือ?» เด็กน้อยทั้งสองเบิกตาเป็นประกายพร้อมกัน
«พวกเจ้าหลับตาแล้วนับถึงสิบ พอลืมตาขึ้นก็จะเห็นข้าวเอง» ลู่เซียงเซียงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หมิงเอ๋อร์กับเยวี่ยเอ๋อร์กลอกตากลมโตไปมา ต่างมองหน้ากัน แล้วหันไปมองลู่เซียงเซียงพร้อมกัน สีหน้าไม่ค่อยอยากเชื่อนัก
แต่ถึงอย่างไรทั้งคู่ก็เพิ่งอายุได้ห้าขวบกว่า อีกทั้งเมื่อลู่เซียงเซียงปลอบโยนอยู่ครู่หนึ่ง เด็กน้อยจึงหัวเราะคิกคัก แล้วยกมือปิดตา
อาศัยช่วงเวลานี้ ลู่เซียงเซียงรีบดึงห่อสัมภาระที่แขวนอยู่บนผนังด้านหลังลงมา จากนั้นก็หยิบถุงผ้าออกมาจากข้างใน แล้วเรียกร้านค้าระบบให้ตื่นขึ้น เพียงนึกในใจ ข้าวสาร 5 จินก็ปรากฏขึ้นในถุงผ้า
ลู่เซียงเซียงยินดีอยู่ในใจ ครั้นปิดร้านค้าระบบแล้วจึงเอ่ยว่า «หมิงเอ๋อร์ เยวี่ยเอ๋อร์ ลืมตาได้แล้ว»
ได้ยินเช่นนั้น เด็กทั้งสองก็ลดมือลง ทันใดนั้นเมื่อเห็นข้าวสารขาวสะอาดตรงหน้า พวกเขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
หมิงเอ๋อร์พูดติดขัด «ขะ...ข้าวขาวหรือ? เหตุใดในบ้านเราถึงมี...ข้าวขาวได้?»
เยวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือไปแตะ ครั้นสัมผัสได้ถึงเมล็ดข้าวกลมมนอวบอิ่มบนฝ่ามือ ก็สะดุ้งราวกับถูกข้าวกัด แล้วรีบชักมือกลับ «จะ...เป็นข้าวขาวจริง ๆ ด้วย...»
ท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของเด็กทั้งสอง ลู่เซียงเซียงแต่งเรื่องขึ้นมาอย่างจริงจังอีกครั้ง «ก่อนฝนตก ท่านแม่เข้าเมืองไปซักเสื้อผ้าให้คนอื่น ฮูหยินผู้เฒ่าของบ้านนั้นชมว่าท่านแม่ซักเสื้อผ้าได้สะอาด จึงให้ข้าวนี่เป็นรางวัล ท่านแม่กะว่าจะเก็บไว้กินหลังจากกินข้าวกล้องหมดแล้ว เป็นอย่างไร ตกใจมากหรือไม่?»
เด็กทั้งสองใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะทำใจยอมรับความยินดีนี้ได้ แล้วพยักหน้าหงึกหงัก «ท่านแม่เก่งที่สุด»
«เช่นนั้นท่านแม่จะก่อไฟต้มโจ๊ก» หมิงเอ๋อร์วิ่งตึงตังไปข้างเตา วางหม้อดินที่บิ่นตรงขอบลงบนเตาอย่างคล่องแคล่ว เติมน้ำแล้วก่อไฟ
เขาดีใจจนแทบทนไม่ไหว เมื่อมีโจ๊กข้าวขาว บาดแผลของท่านแม่ก็จะหายเร็วขึ้นอีกหน่อย
เยวี่ยเอ๋อร์ช่วยจัดปอยผมที่ปรกหน้าผากให้ลู่เซียงเซียงอย่างเอาใจใส่ «ท่านแม่ ถอดเสื้อผ้าสกปรกออก แล้วขึ้นไปพักบนเตียงเถิด»
เสื้อผ้าบนร่างนางสกปรกจริง ๆ ทั้งเปื้อนเหงื่อ น้ำ เลือด และโคลน อีกทั้งยังขาดอยู่หลายแห่ง โดยเฉพาะขากางเกงที่ถูกตัดออกไปเกือบครึ่ง
เรียกได้ว่าทั้งสกปรก เปียกชื้น และขาดวิ่น แต่เด็ก ๆ อยู่ข้างกาย นางจึงยังเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ได้ ต้องซื้อเสื้อผ้าชั้นในชุดใหม่จากในมิติมาเปลี่ยนเสียก่อน
ถึงจะเป็นเด็กเล็กสองคน แต่นางก็ไม่สะดวกใจที่จะถอดเสื้อผ้าต่อหน้าพวกเขา
ไม่ใช่แค่นาง เด็กทั้งสองก็วิ่งฝ่าสายฝนมาเช่นกัน เสื้อผ้าบนตัวจึงชื้นแฉะและเหนียวเหนอะ เมื่อครู่มัวแต่จัดการบาดแผลจนลืมเรื่องนี้ไป ยังดีที่เยวี่ยเอ๋อร์เอ่ยขึ้นมา
«เยวี่ยเอ๋อร์ ขาท่านแม่ยังเจ็บอยู่ ขยับไม่ได้ เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด»
«หมิงเอ๋อร์ เจ้าก็มานี่ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยต้มโจ๊ก»
มือของหมิงเอ๋อร์ยังคงขยับไม่หยุด «ให้น้องเปลี่ยนก่อนเถิด ข้าต้มโจ๊กเสร็จแล้วค่อยไปเปลี่ยน»
เห็นเขาดึงดัน ลู่เซียงเซียงจึงไม่เกลี้ยกล่อมอีก ปล่อยให้เยวี่ยเอ๋อร์เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน
เสื้อผ้าอีกชุดหนึ่งคล้ายกับชุดที่นางสวมอยู่ สีเทาหม่นและมีรอยปะทับรอยปะ ตัดเย็บขึ้นจากเสื้อผ้าเก่าของผู้ใหญ่
โชคดีที่เนื้อผ้าไม่ได้บางนัก ยังพอทนสวมต่อได้อีกหลายวัน
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เยวี่ยเอ๋อร์ก็ถือชุดเก่าไปที่หน้าประตู ตักน้ำมาขยี้ซัก
เด็กทั้งสองทำตัวราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย แม้ท่าทางจะงุ่มง่าม แต่ต่างก็ทำสิ่งที่ตนควรทำจนสำเร็จ
ลู่เซียงเซียงยิ้มอย่างปลื้มใจอีกครั้ง ในยุคปัจจุบันนางยังไม่มีโอกาสแต่งงานมีลูก แต่พอมาถึงที่นี่กลับมีลูกที่รู้ความถึงสองคน
นางมองเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้มอยู่ตลอด ทว่าไม่นานก็สังเกตเห็นความผิดปกติ หมิงเอ๋อร์ตัวน้อยหันหลังให้นาง ทำลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร
ไม่นานนัก ฉินสือหมิงก็ลากโต๊ะเตี้ยที่ใช้กินข้าวอยู่เป็นประจำมาวางตรงหน้าลู่เซียงเซียง
จากนั้นก็ยกโจ๊กสองชามที่ตักไว้แล้ววางลงบนโต๊ะ «ท่านแม่ เยวี่ยเอ๋อร์ รีบกินเถิด โจ๊กข้าวขาวหอมยิ่งนัก»
«เหตุใดเจ้าไม่มากินด้วยกันเล่า?» ลู่เซียงเซียงถาม
«ขะ...ข้ากินตรงข้างเตาก็พอ» หมิงเอ๋อร์กล่าวพลางถอยหลัง ด้วยรู้สึกผิดอยู่ในใจ ทั้งยังพยายามใช้ร่างผอมเล็กบังสายตาของลู่เซียงเซียง
แต่เขาไม่รู้เลยว่า เรื่องที่คิดว่าปิดบังได้มิดชิดนั้น ลู่เซียงเซียงจับได้ตั้งนานแล้ว
«ยกชามมานี่!» ลู่เซียงเซียงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หมิงเอ๋อร์กลัวลู่เซียงเซียงจะโกรธ จึงยกชามของตนเดินเข้ามา เป็นดังที่นางคาดไว้จริง ๆ โจ๊กในชามของนางกับเยวี่ยเอ๋อร์ข้นทั้งคู่
ส่วนในชามของเขากลับเป็นน้ำข้าวใสจนมองเห็นเงาคน
«ข้าวที่ข้าให้เจ้าไปต้ม ยังต้มไม่หมดหรือ?» ลู่เซียงเซียงถาม หากต้มหมดแล้ว ในหม้อคงไม่เหลือน้ำข้าวใสถึงเพียงนี้
หมิงเอ๋อร์เม้มปาก ก่อนเอ่ยเสียงเบา «ข้าวขาวมีค่า ข้าอยากประหยัดไว้กิน ท่านแม่ น้ำข้าวก็ดีมากแล้ว ข้าดื่มน้ำข้าวก็พอ»
ถ้อยคำตำหนิของลู่เซียงเซียงติดอยู่ตรงลำคอ เมื่อต้องเผชิญกับเด็กที่รู้ความเช่นนี้ นางกลับพูดไม่ออก
ตอนที่นางกับเยวี่ยเอ๋อร์ถูกขับออกจากตระกูลฉิน เดิมทีตระกูลฉินตั้งใจจะให้หมิงเอ๋อร์อยู่ที่บ้าน เพราะเขาเป็นเด็กชาย แม้ตระกูลฉินจะไม่มั่งคั่ง อย่างน้อยในฐานะเด็กชายของบ้านก็ยังมีข้าวกล้องกิน ไม่ต้องอดอยาก บางคราวเมื่อทางบ้านปรุงอาหารดี ๆ ให้ฉินเหวินเยี่ยน เขาก็ยังได้กินข้าวขาวสักสองสามเมล็ดเพื่อลิ้มรส
แม้กินไม่อิ่ม แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนหิว
แต่หมิงเอ๋อร์กลับยืนกรานจะไปกับท่านแม่และน้องสาว ถึงกับกัดท่านปู่ท่านย่าจนบาดเจ็บ ก่อนจะหนีออกมา
«หมิงเอ๋อร์» ลู่เซียงเซียงจับมือเขาอย่างอ่อนโยน ยื่นตะเกียบให้แล้วให้เขานั่งตรงข้ามนาง ก่อนใช้ตะเกียบคีบข้าวในชามของตนใส่ลงในชามของเขา «ข้ารู้ว่าเจ้าห่วงท่านแม่ แต่ร่างกายท่านแม่มีบาดแผล ยามนี้ยังกินโจ๊กข้นมากไม่ได้ หากกินเข้าไป ร่างกายจะไม่สบายและบาดแผลก็จะเจ็บ»
แววกังวลวูบผ่านดวงตาของหมิงเอ๋อร์ «ขออภัยท่านแม่ ข้าไม่รู้»
«เมื่อรู้แล้ว ก็ช่วยท่านแม่กินข้าวพวกนี้ให้หมดเถิด» ลู่เซียงเซียงยิ้มอย่างอ่อนโยน
เยวี่ยเอ๋อร์รับตะเกียบจากมือลู่เซียงเซียง แล้วคีบข้าวในชามของตนใส่ลงในชามของหมิงเอ๋อร์เช่นกัน «ข้าจะกินเหมือนพี่ชาย»
«เยวี่ยเอ๋อร์พูดได้ดี!» ลู่เซียงเซียงยิ้มพลางชูนิ้วโป้งให้ จากนั้นก็ยกชามของตนขึ้นก่อน «เพื่อฉลองให้ขาของท่านแม่หายดีในเร็ววัน ทั้งยังฉลองที่พวกเราสามแม่ลูกได้กินโจ๊กข้าวขาว ชนชามกัน!»
เด็กน้อยทั้งสองเคยเห็นแต่ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านยกชามเหล้าชนกัน ครั้นท่านแม่จะชนชามกับพวกเขาบ้าง จึงยกชามขึ้นด้วยความแปลกใหม่และอยากรู้อยากเห็น
ชามทั้งสามกระทบกันส่งเสียงทึบเบา ๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กทั้งสอง
«นี่คือโจ๊กข้าวขาวหรือ? ข้าเพิ่งได้กินเป็นครั้งแรก หอมเหลือเกิน» เยวี่ยเอ๋อร์เอียงศีรษะพลางทอดถอนใจ
นางไม่อยากกินให้หมด จึงละเลียดทีละคำราวกับกำลังทะนุถนอมของล้ำค่า