กลียุค ฆ่าล้างบ้านสามี พาลูกหนีภัย

ตอนที่ 5 ปลดล็อกวิธีกินโจ๊กแบบใหม่

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ลู่เซียงเซียงมองเด็กทั้งสองที่มีสีหน้าอิ่มเอม นางเองก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ

ทว่ารอยยิ้มนั้นอยู่ได้เพียงครู่เดียว ก็ถูกหมิงเอ๋อร์ขัดจังหวะ

เขาคว้ากระสอบเปล่าที่มุมห้องไว้ สีหน้าตื่นตระหนก “ท่านแม่ หัวเหลืองในบ้านเราถูกคนขโมยไปแล้ว!”

ลู่เซียงเซียงชะงัก สีหน้ากระตุกเล็กน้อย เด็กคนนี้ช่างชอบเป็นห่วงเรื่องไม่เป็นเรื่อง แม้แต่เรื่องนี้ก็ยังสังเกตเห็น

นางจึงกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยปลอบอีกครั้ง “ที่จริงคำพูดของท่านแม่เมื่อครู่ยังไม่จบ ฮูหยินผู้เฒ่าบ้านใหญ่ที่ให้ข้าวขาวแก่ข้าเข้าใจเรื่องยา นางบอกว่าหัวเหลืองเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง ช่วยบำรุงร่างกายได้ ท่านแม่จึงนำหัวเหลืองไปมอบให้นาง เพียงแต่ยังไม่ทันได้บอกพวกเจ้า”

ดวงตาหมิงเอ๋อร์พลันเป็นประกาย เขาจับใจความสำคัญได้ทันที “ในเมื่อหัวเหลืองเป็นสมุนไพร เช่นนั้นพวกเราขุดไปขายที่ร้านยาในอำเภอ แลกเงินมาซื้อข้าวได้หรือไม่? บนเขามีหัวเหลืองอยู่มากมาย”

“อา ใช่แล้ว” ลู่เซียงเซียงพยักหน้า นางยังไม่ทันได้บอกพวกเขาว่าต่อไปสามารถหาสมุนไพรไปขายหาเงินได้ เด็กคนนี้กลับคิดหนทางขึ้นมาเองแล้ว

“ดียิ่งนัก เช่นนี้ท่านแม่ก็ไม่ต้องไปซักผ้าให้ผู้อื่นอีก พอถึงฤดูหนาวก็ไม่ต้องทนหนาวด้วย” หมิงเอ๋อร์ตื่นเต้น จากนั้นก็หยิบกระสอบกับเคียวแล้วเดินออกไป “ท่านแม่ ในเมื่อคนอื่นยังไม่รู้ว่าหัวเหลืองขายได้เงิน ข้าจะไปขุดเสียเดี๋ยวนี้”

เยวี่ยเอ๋อร์ก็รีบวิ่งตามไป “พี่ชาย ข้าจะไปช่วย”

ชั่วพริบตา เด็กตัวน้อยทั้งสองก็วิ่งออกไปด้วยขาสั้น ๆ ทั้งสี่ข้าง ทิ้งให้ลู่เซียงเซียงพิงขอบเตียงอย่างจนคำพูด นางทำได้เพียงตะโกนกำชับ “อย่าไปไกล ขุดอยู่แถวนี้ก็พอ”

ร่างกายของเจ้าของเดิมเหนื่อยล้าเหลือเกิน หาวติดกันหลายครั้ง เปลือกตาก็หนักอึ้ง

ลู่เซียงเซียงใช้มือทั้งสองกับขาขวาค้ำพื้น พยุงตัวขยับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเอนกายลงบนเตียง

จากนั้นก็ดึงผ้าห่มที่เจ้าของเดิมยัดไว้ตรงมุมห้องออกมา

ทันทีที่มือสัมผัสผ้าห่ม ในสมองของนางก็พลันนึกถึงบทกลอนของตู้ฝู่ผู้เฒ่าคนนั้นขึ้นมา “ผ้าห่มผืนเก่าหลายปี หนาวเย็นดุจเหล็ก...”

เฮ้อ ของที่บ้านนี้ต้องใช้ยังมีอีกมากมายเหลือเกิน ทั้งหินจุดไฟ เทียน หม้อเหล็ก น้ำมัน เนื้อ ไข่ นม...

ยามชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความคิดมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือเอาชีวิตรอด ทว่าครั้นรอดมาได้แล้ว ความคิดก็เพิ่มพูนขึ้น นั่นคือการมีชีวิตอย่างสุขสบาย...

ลู่เซียงเซียงคิดไปคิดมา ก็ผล็อยหลับไป

เมื่อนางตื่นขึ้น ดวงอาทิตย์ยามบ่ายก็ลับเหลี่ยมเขาไปแล้ว ภายนอกมืดสลัว ทว่าเด็กทั้งสองยังไม่กลับมา ทำให้หัวใจนางกระวนกระวาย เต้นตึกตักไม่หยุด

เพียงชั่วครู่ ความคิดถึงอันตรายสารพัดก็ผุดขึ้นในสมอง

ยามนี้นางไม่อาจคำนึงถึงบาดแผลที่ต้นขา ลู่เซียงเซียงพยุงผนังลุกขึ้น แล้วกระโดดขาเดียวไปยังประตู

นางคว้าไม้ท่อนหนึ่งที่พอจับถนัดมือมาค้ำพื้น เตรียมออกไปตามหา แต่ในตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางขวามือ

ชายคนหนึ่งแบกกระสอบเดินเข้ามาก้าวยาว ๆ ด้านหลังมีหมิงเอ๋อร์กับเยวี่ยเอ๋อร์วิ่งตามมา

“ท่านแม่ พวกเรากลับมาแล้ว” เด็กทั้งสองเห็นนางยืนอยู่หน้าประตู ก็รีบวิ่งมาหา

“ท่านแม่ ข้ากับน้องสาวขุดมาได้มากเกินไป ขนกลับมาไม่ไหว ลุงใบ้จึงช่วยพวกเราขนมาส่ง” หมิงเอ๋อร์อธิบาย

ระหว่างที่พูด ลุงใบ้ที่หมิงเอ๋อร์เอ่ยถึงก็เดินมาถึง เขาวางกระสอบบนบ่าลงตรงหน้าประตู พอเห็นลู่เซียงเซียงมอมแมมไปทั้งตัวก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเบือนหน้าหนี ทำท่าบอกลาให้นาง แล้วก็จากไป

ในความทรงจำของเจ้าของเดิม เขาเป็นคนต่างถิ่น อายุราวสามสิบปี ไม่รู้ว่าก่อเรื่องอันใดจึงถูกเนรเทศไปขุดแร่เป็นแรงงานอยู่ด่านชายแดน ห่างจากที่นี่ไปร้อยลี้

เมื่อพ้นกำหนดเนรเทศ เขาก็ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นั่น ทางการสุ่มส่งเขามายังหมู่บ้านของพวกนาง

เพราะมีสถานะเป็นนักโทษเนรเทศ ชาวบ้านจึงมีน้อยคนที่จะคบหากับเขา อีกทั้งเขายังเงียบขรึมอยู่เสมอ จึงแทบไม่มีใครรู้ว่าเขาชื่ออะไร

เจ้าของเดิมเคยให้น้ำเขาดื่มเพียงชามเดียวเท่านั้น

“ท่านแม่ บาดแผลยังไม่หาย รีบกลับไปพักในห้องเถิด” เด็กทั้งสองเข้ามาประคองลู่เซียงเซียงคนละข้าง พานางเข้าไปในห้อง

ลู่เซียงเซียงมองพวกเขาทั้งสองด้วยสายตาจริงจัง “คราวหน้าหากออกไปข้างนอก ห้ามกลับมาค่ำเช่นนี้อีก หากลุงใบ้คนนั้นเป็นพ่อค้าขายคน พวกเจ้าสองคนคงถูกขายไปแล้ว”

หมิงเอ๋อร์รู้ว่าท่านแม่เป็นห่วงพวกตน จึงตบอกพลางกล่าวว่า “ท่านแม่วางใจ หมิงเอ๋อร์รับรองว่าจะเชื่อฟัง วันนี้มัวแต่ขุดหัวเหลืองจนลืมดูเวลา ฮิ ๆ ท่านแม่อย่าโกรธเลย”

“ท่านแม่ พวกเราไม่ได้ไปไกล อยู่แค่เชิงเขาเท่านั้น เพียงแต่ขุดหัวเหลืองมาได้มากไปหน่อย ข้ากับพี่ชายลากกลับมาช้า โชคดีที่พบลุงใบ้ เขาช่วยพวกเรา ลุงใบ้ไม่ใช่คนไม่ดีหรอก” เยวี่ยเอ๋อร์อธิบายเสียงอ่อนหวาน

เมื่อเห็นมือกับใบหน้าของเด็กทั้งสองเปื้อนโคลน ลู่เซียงเซียงก็หมดความโกรธ ต่อให้อธิบายมากเพียงใด พวกเขาก็คงยังไม่เข้าใจ “เอาละ พวกเจ้าไปตักน้ำล้างมือเสีย ฟ้าใกล้มืดแล้ว พวกเรากินข้าวกันแต่เนิ่น ๆ แล้วเข้านอน”

“กลางคืนยังกินอีกหรือ?” เยวี่ยเอ๋อร์เงยหน้าถาม

ลู่เซียงเซียงแตะปลายจมูกนาง “ไม่กินให้อิ่มแล้วจะนอนอย่างไร ไปล้างมือเสีย ท่านแม่จะต้มโจ๊กให้พวกเจ้า”

“เช่นนั้นได้อย่างไร! ท่านแม่ ข้าจะล้างมือแล้วมาทำอาหาร” หมิงเอ๋อร์กล่าว

ลู่เซียงเซียงแตะปลายจมูกเขาอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าก่อไฟแล้วคอยดูแล ส่วนท่านแม่จะใส่ข้าวลงหม้อเอง”

หากให้เขาเป็นคนใส่ข้าวลงหม้อ เกรงว่าเขาคงเสียดายอีก

เมื่อลู่เซียงเซียงตักข้าวสารหนึ่งชามเตรียมใส่หม้อ หมิงเอ๋อร์ก็อ้าปากแล้วหุบ หุบแล้วอ้า ท้ายที่สุดเมื่อเห็นสายตาคมกริบของนาง เขาก็เม้มปากแน่น ได้แต่คำนวณเงียบ ๆ อยู่ในใจ

ช่างเถิด ในเมื่อบัดนี้มีหัวเหลืองให้ขายแลกเงิน ท่านแม่ก็บาดเจ็บ ส่วนน้องสาวยังต้องเติบโต เช่นนั้นกินของดีขึ้นสักหน่อยก็แล้วกัน

ต่อไปเขาขุดหัวเหลืองให้มากขึ้นได้

เมื่อโจ๊กสุกแล้วก็ข้นพอ ๆ กับข้าวสวย ตักใส่ชามก็พูนเป็นกองเล็ก ๆ ต้องใช้ตะเกียบคีบกิน

วิธีกินโจ๊กเช่นนี้ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกใหม่อีกครั้ง ทั้งยังเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าโจ๊กก็ใช้ตะเกียบกินได้

เด็กน้อยทั้งสองหอมฟุ้งไปทั้งหน้า อีกทั้งยังใช้แรงมาทั้งวัน พอเป่าโจ๊กให้คลายร้อนก็เริ่มใช้ตะเกียบคุ้ยใส่ปาก

ท้ายที่สุด แม้แต่ก้นชามก็ถูกเลียจนสะอาดเอี่ยม

หมิงเอ๋อร์วางชามลง หยิกแก้มตัวเองแล้วหัวเราะอย่างเคลิบเคลิ้ม ราวกับคนเมาสุรา “ดีจริง ไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่ท่านแม่ พวกเราคงกำลังใช้ชีวิตเยี่ยงเซียนอยู่กระมัง วันนี้ได้กินข้าวขาวถึงสองมื้อ”

เยวี่ยเอ๋อร์ลูบท้องกลมป่องของตน ยิ้มอย่างพึงพอใจ “นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้นอนทั้งที่กินอิ่มในยามค่ำ”

ลู่เซียงเซียงเองก็กินโจ๊กหมดแล้ว หากเป็นข้าวขาวที่ไม่มีแม้แต่กับข้าวในยุคปัจจุบัน นางคงไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ทว่ายามนี้กลับรู้สึกว่าอร่อยอย่างยิ่ง กลิ่นหอมของข้าวแผ่ซ่านในปาก ทำให้สมองพลอยเบิกบานขึ้นมา

ร่างกายนี้ไม่ได้กินอาหารชั้นดีมานานเหลือเกิน

“แย่แล้วท่านแม่ ข้าปวดท้อง จะไปถ่ายหนัก!” หมิงเอ๋อร์ลุกพรวดขึ้น กุมท้องแล้ววิ่งออกไป

ลู่เซียงเซียงรู้ว่าเขากินโจ๊กข้าวชั้นดีติดต่อกันสองมื้อ จึงกระตุ้นการเคลื่อนไหวของลำไส้ เริ่มขับถ่ายของเสียที่สะสมมาตั้งแต่หลายวันก่อน

ไม่นาน เยวี่ยเอ๋อร์ก็กุมท้องวิ่งออกไปเช่นกัน

เมื่อเด็กทั้งสองกลับเข้ามาอีกครั้ง ต่างก็ทำปากยื่นจนแทบจะผูกลาตัวหนึ่งไว้ได้

“เป็นอะไรไป?” ลู่เซียงเซียงถาม

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป