“ยังพอมีทางรอด!”
ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นในห้วงสมองของลู่เซียงเซียง
“หมิงเอ๋อร์ ไม่ต้องไปตามหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว อาเหนียงรักษาบาดแผลเองได้” นางกล่าว
“หา?” หมิงเอ๋อร์กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความฉงน “อาเหนียงรักษาบาดแผลได้หรือ? เหตุใดหมิงเอ๋อร์ไม่เคยได้ยินอาเหนียงพูดมาก่อนเลย”
ลู่เซียงเซียงข่มความตื่นเต้นในใจลง ก่อนยิ้มพลางลูบศีรษะน้อย ๆ ตรงหน้า แล้วเริ่มกล่าวเหลวไหลอย่างจริงจัง “เมื่อครู่อาเหนียงหลับไป ยมทูตขาวดำมาจะพาอาเหนียงไป แต่ทวดของเจ้าขวางเอาไว้ เขาสอนวิชาแพทย์ให้อาเหนียง แล้วให้อาเหนียงรักษาบาดแผลด้วยตนเอง หากรักษาหาย ยมทูตขาวดำก็จะไม่มาหาอาเหนียงอีก”
หมิงเอ๋อร์เบิกตากว้างด้วยความหวาดหวั่น “ถ้ารักษาไม่หาย ยมทูตขาวดำจะพาอาเหนียงไปอีกหรือ?”
เยวี่ยเอ๋อร์กุมมือลู่เซียงเซียงแน่น น้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตากลมโต “ข้าไม่อยากให้อาเหนียงถูกพาตัวไป”
ลู่เซียงเซียงกลอกตา ก่อนเกลี้ยกล่อมต่อ “ขอเพียงพวกเจ้าสองคนช่วยอาเหนียง อาเหนียงก็จะรักษาบาดแผลที่ขาให้หายได้แน่นอน แล้วจะไม่แยกจากพวกเจ้าอีก ดีหรือไม่?”
“อาเหนียงจะให้พวกเราทำอย่างไร” หมิงเอ๋อร์ถามอย่างจริงจัง
ลู่เซียงเซียงกล่าวว่า “เจ้าพาน้องสาวหันหลังให้อาเหนียง แล้วนั่งอยู่ตรงประตู หากอาเหนียงไม่เรียก ก็ห้ามหันกลับมา ทำได้หรือไม่?”
“ทำเช่นนี้แล้วจะช่วยอาเหนียงรักษาบาดแผลได้หรือ?”
“ใช่ จำไว้ให้ดี ห้ามหันกลับมาเด็ดขาด มิเช่นนั้นอาเหนียงจะถูกพาตัวไป”
“ได้!” แววตาหมิงเอ๋อร์แน่วแน่ ราวกับนักรบน้อย “ข้าจะไม่ยอมให้อาเหนียงถูกพาตัวไปเด็ดขาด”
กล่าวจบ เขาก็จูงมือเยวี่ยเอ๋อร์ไปนั่งลงตรงประตู เด็กน้อยทั้งสองนั่งหลังตรงแน่ว
ลู่เซียงเซียงยิ้มอย่างปลื้มใจ
นางต้องขายหวงจิงในบ้าน แล้วซื้อยาและเครื่องมือจากร้านค้าระบบมารักษาบาดแผล สิ่งเหล่านี้จะให้เด็กทั้งสองเห็นไม่ได้
ทว่าบ้านมีเพียงห้องเดียว ด้านนอกฝนก็ตกอยู่ นางจึงทำได้เพียงกล่อมให้เด็กทั้งสองหันหลังให้นาง
ลู่เซียงเซียงไม่แตะหวงจิงในกะละมังไม้ แต่หันไปมองกระสอบที่มุมห้อง
ติ๊ง! ตรวจพบหวงจิงป่าธรรมชาติ ปราศจากมลพิษ น้ำหนัก 50 ชั่ง ราคาชั่งละ 25 เหวิน ต้องการขายหรือไม่?
นางคิดในใจว่าตกลง กระสอบก็พลันว่างเปล่า
ยอดเงินมุมขวาบนของร้านค้าระบบเพิ่มจาก 0 เหวินเป็น 1,250 เหวินทันที
ลู่เซียงเซียงข่มความยินดีในใจ ก่อนขยับกายไปยังเตียง สิ่งที่เรียกว่าเตียงแท้จริงเป็นเพียงแผ่นไม้ที่ใช้ก้อนหินค้ำเอาไว้ นางหาท่านั่งที่สบาย พิงขอบแผ่นไม้ แล้วเปิดหมวดเวชภัณฑ์และเครื่องมือแพทย์แผนจีนกับตะวันตกทันที
นางซื้อโพวิโดนไอโอดีนสำหรับการแพทย์ขนาด 500 มิลลิลิตร 2 ขวด ใช้เงิน 24 เหวิน จากนั้นซื้อสารละลายน้ำเกลือขนาด 500 มิลลิลิตร 2 ขวด ใช้เงิน 18 เหวิน
ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ขนาด 500 มิลลิลิตร 2 ขวด ราคา 14 เหวิน
แอลกอฮอล์ 1 ขวด ราคา 10 เหวิน
ถุงมือปลอดเชื้อ ผ้าก๊อซ ผ้าพันแผล สำลีคอตตอนบอล คีมแพทย์ กรรไกร รวมแล้วใช้เงิน 110 เหวิน
ผงห้ามเลือด 220 เหวิน
ยาปฏิชีวนะ 40 เหวิน
ยาชาและเข็มด้ายเย็บแผลทางการแพทย์ 450 เหวิน
เมื่อตระเตรียมสิ่งของพร้อมแล้ว ลู่เซียงเซียงสูดลมหายใจลึก ใช้กรรไกรตัดขากางเกงตรงต้นขาออก ผ้าหยาบที่ชุ่มเลือดติดแน่นกับสะเก็ดเลือดสีดำคล้ำ เพียงดึงเบา ๆ ก็รั้งเนื้อหนังให้นางเจ็บจนสูดปาก ขนลุกชันไปทั้งตัว
กิ่งไม้แหลมที่แทงทะลุต้นขาด้านในดันเนื้อหนังจนพลิกออก เลือดแดงและเศษเนื้อเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ส่วนบาดแผลด้านนอกเต็มไปด้วยเศษเปลือกไม้และขี้เลื่อย ชวนให้ผู้พบเห็นขนหัวลุก
ลู่เซียงเซียงข่มอาการคลื่นเหียน ล้างมือด้วยน้ำเกลือ ก่อนใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อแล้วสวมถุงมือแพทย์
จากนั้นนางใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์สลับกับน้ำเกลือล้างปากแผล จนสะเก็ดเลือดหลุดออกและไม่มีเศษไม้หลงเหลือ
เมื่อทำทุกขั้นตอนเสร็จ ลู่เซียงเซียงกัดลิ้นตนเองจนแตก เหงื่อไหลท่วมศีรษะเพราะความเจ็บปวด
ยามนี้นางคิดว่าตนเองก็เป็นคนใจเด็ดอยู่เหมือนกัน
จากนั้นก็มาถึงขั้นตอนสำคัญที่สุด นั่นคือถอนกิ่งไม้ออก ห้ามเลือด และเย็บบาดแผล
ลู่เซียงเซียงกัดมือตนเองที่กำลังสั่น บังคับให้ใจสงบ แล้วหยิบยาชาฉีดลงตรงบาดแผล
เมื่อยาชาเริ่มออกฤทธิ์ นางก็คว้ากิ่งไม้ที่ต้นขาด้านนอกอย่างไม่ลังเล ค่อย ๆ ดึงออกตามแนวที่มันแทงเข้าไป ด้วยแรงสม่ำเสมอ
ภายใต้ฤทธิ์ยา นางไม่รู้สึกเจ็บ ทว่าความรู้สึกที่เนื้อหนังถูกฉีกดึงยังทำให้หัวใจบีบรัด หายใจแทบไม่ออก
โชคดีที่ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น กิ่งไม้ถูกถอนออกมาจนหมดอย่างรวดเร็ว เลือดในบาดแผลก็พุ่งทะลักออกมาทันที
ลู่เซียงเซียงมือไว โรยผงห้ามเลือดลงไป แล้วใช้สำลีกดเอาไว้
ต่อจากนั้นก็เย็บแผลและพันแผล นางยังใช้เวลาอีกเล็กน้อยฆ่าเชื้อรอยขีดข่วนตามร่างกายและโรยยา ขั้นตอนทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป
แต่ลู่เซียงเซียงกลับรู้สึกราวกับผ่านไปทั้งศตวรรษ นางหมดเรี่ยวแรงจนเอนพิงแผ่นไม้ หอบหายใจถี่ ๆ
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรียนแพทย์มาสิบปี ผู้บาดเจ็บคนแรกที่ได้รักษาจะเป็นตัวนางเอง
ในยุคปัจจุบัน นางเป็นแพทย์ดุษฎีบัณฑิต ทว่าวันรับปริญญา ขณะยืนบนเวทีมอบรางวัล นางกลับหมดสติ ก่อนถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งสมองระยะเฉียบพลัน
ชีวิตที่แต่เดิมเต็มไปด้วยกำหนดการ พลันกลายเป็นเพียงภาพลวงตา
มีความรู้เต็มอก แต่กลับช่วยชีวิตตนเองไม่ได้
นับจากวันที่โรคกำเริบจนถึงวันตาย ใช้เวลาเพียงสามเดือน
แพทย์ดุษฎีบัณฑิตคนหนึ่งตายบนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล ช่างเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี!
นางกับเจ้าของร่างเดิมต่างตายลงในยามที่อยากมีชีวิตอยู่ที่สุด ก่อนสิ้นลมหายใจ นางยังคงสาปแช่งสวรรค์ที่ไร้เมตตา
ทว่านางโชคดีกว่าเจ้าของร่างเดิม สวรรค์มอบโอกาสให้มีชีวิตเป็นครั้งที่สอง
ไม่รู้ว่าฝนด้านนอกหยุดตกตั้งแต่เมื่อใด เมฆดำคลายตัว แสงตะวันสาดลงมา ทำให้หมู่บ้านฉินที่เพิ่งถูกเมฆครึ้มปกคลุมเมื่อครู่ กลับเปล่งประกายสีทองอร่ามใต้แสงอาทิตย์
“หมิงเอ๋อร์ เยวี่ยเอ๋อร์ อาเหนียงหายดีแล้ว พวกเจ้ามาหาอาเหนียงได้” ลู่เซียงเซียงซ่อนสิ่งของไว้ใต้ฟาง แล้วร้องเรียกเสียงเบา
เด็กน้อยทั้งสองยังนั่งหลังตรงแน่ว พอได้ยินเสียงเรียกก็หันกลับมาแล้ววิ่งเข้าหาทันที
“ถอนกิ่งไม้ออกแล้ว! ดีเหลือเกิน ต่อไปอาเหนียงจะอยู่กับพวกเราได้ตลอดไป”
เยวี่ยเอ๋อร์อยากกอดลู่เซียงเซียง แต่ก็กลัวว่าจะโดนแผล จึงทำได้เพียงแนบชิดนาง อิงแอบอยู่ข้างกายราวกับลูกแมวตัวน้อย
หมิงเอ๋อร์คว้ากิ่งไม้เปื้อนเลือดบนพื้นขึ้นมาอย่างขุ่นเคือง แล้วโยนใส่เตาไฟ “บังอาจทำให้อาเหนียงบาดเจ็บ!”
ลู่เซียงเซียงถูกเขาทำให้หัวเราะ จึงยื่นมือเรียกให้เขามาหา ก่อนโอบเด็กทั้งสองไว้ในอ้อมแขน คนละข้าง
สวรรค์เมตตา เด็กทั้งสองผอมจนเหมือนต้นถั่วงอก พอโอบไว้ในอ้อมแขนกลับรู้สึกว่างเปล่า
มิใช่เพียงรู้สึกว่างเปล่า ท้องของพวกเขายังส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ อีกด้วย
ท้องของเด็กทั้งสองร้องขึ้นแทบจะพร้อมกัน จากนั้นท้องของนางก็ส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ เช่นกัน
เจ้าของร่างเดิมออกจากบ้านตั้งแต่เช้า ผ่านเรื่องราวมากมายเช่นนี้ บัดนี้คงเลยเที่ยงวันมาแล้ว ถึงเวลาต้องกินอาหารตั้งนานแล้ว
“ข้าจะไปเอาหัวเหลือง” หมิงเอ๋อร์ผละออกจากอ้อมแขนลู่เซียงเซียง แล้วยื่นตัวไปดึงกะละมังไม้ใบเล็กที่ใส่หวงจิงเข้ามาใกล้
เขาหยิบคนละชิ้นด้วยมือทั้งสองข้าง ชิ้นหนึ่งยื่นให้ลู่เซียงเซียง อีกชิ้นยื่นให้เยวี่ยเอ๋อร์ “อาเหนียงกับน้องกินก่อน”
เยวี่ยเอ๋อร์รีบวางชิ้นที่ถืออยู่ลงในมือลู่เซียงเซียง “อาเหนียงบาดเจ็บ กินให้มากหน่อย”
เมื่อมองเด็กทั้งสองที่รู้ความเช่นนี้ ลู่เซียงเซียงก็รู้สึกอบอุ่นปนขมขื่นในใจ อดไม่ได้ที่จะโอบพวกเขาเข้ามากอดแน่นอีกครั้ง
แม้หวงจิงจะกินดิบได้ แต่หากกินมากเกินไปจะทำให้อุจจาระแข็ง ท้องอืด อาหารไม่ย่อย และท้องผูก
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เด็กทั้งสองไม่ได้ถ่ายมาห้าวันแล้ว
“วันนี้พวกเราไม่กินหัวเหลืองแล้ว ต้มโจ๊กกินกันเถิด” ลู่เซียงเซียงกล่าว
“แต่ว่า อาเหนียง ถังข้าวสารในบ้านของเราว่างเปล่าแล้ว”