กลียุค ฆ่าล้างบ้านสามี พาลูกหนีภัย

ตอนที่ 2 วุ่นวายกลางยุคเข็ญ สังหารครอบครัวสามี พาลูกหนีภัย

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ลู่เซียงเซียงกลืนน้ำลายลงคอ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบากว่า “เจ็บเหลือเกิน...” จากนั้นนางก็ฉีกสิ่งที่มีกลิ่นดินคลุ้งบนใบหน้าออก แล้วเบิกตาขึ้นฉับพลันราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน

เงาฝนสารทที่หยดลงมาสะท้อนอยู่ในดวงตาของนาง หยาดฝนตกลงบนหน้าผากพอดี ความเย็นเยียบที่สัมผัสได้ทำให้นางรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง

นี่ไม่ใช่ความฝัน!

นางยังไม่ตาย นางยังมีชีวิตอยู่! แต่กลับไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาล

ที่นี่คือที่ใด? เหตุใดจึงมีเด็กสองคนที่ผอมซูบจนหน้าซีดเหลืองจ้องมองนางอยู่?

นางขยับตัวหมายจะลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่าเพียงขยับร่าง ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็กลบความสงสัยจนมิด ร่างของนางสั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะล้มตัวกลับลงไปนอนบนพื้นอีกครั้ง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อนางก้มหน้ามองจนเห็นต้นตอของความเจ็บปวด ก็รู้สึกหนังศีรษะตึงวาบ ขนลุกชันไปทั้งตัว

ต้นขาซ้ายถูกแทงทะลุ!

ในเวลาเดียวกัน ความทรงจำสายหนึ่งซึ่งไม่ใช่ของนางก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก

นางข้ามภพมาแล้ว!!!

นางมาอยู่ในร่างหญิงสาวจากหมู่บ้านบนเขาอันห่างไกลแห่งแคว้นต้าเยี่ยนในยุคโบราณ หญิงสาวผู้นี้มีชื่อและแซ่เดียวกับนาง เมื่ออายุสิบหกปีได้พบฉินเหวินเยี่ยน ผู้เป็นสามี และหลงใหลในรูปโฉมหล่อเหลาของเขา นางแต่งเข้าตระกูลฉินโดยไม่เพียงไม่ได้สินสอดแม้แต่เหวินเดียว ทั้งยังต้องนำเงินสามสิบตำลึงไปมอบให้ฝ่ายชายอีกด้วย

นางให้กำเนิดลูกแฝดเมื่ออายุสิบเจ็ดปี ปีนี้เพิ่งอายุครบยี่สิบสอง

นางอยู่ในตระกูลฉินมาหกปี คอยปรนนิบัติพ่อแม่สามีและสามีอย่างสุดกำลัง แต่กลับลงเอยด้วยการถูกขับไล่ออกจากบ้าน

เพราะสามีของนางไปเกาะเกี่ยวกับบุตรีของนายอำเภอ แล้วกุเรื่องว่านางอกตัญญูต่อพ่อแม่สามีขึ้นมาอย่างส่งเดช บีบให้นางลงนามในหนังสือหย่า ก่อนจะไล่นางกับลูกสองคนออกไป

นางก้มหน้าก้มตาอดทนมาตลอดหกปี ทว่าชั่วขณะนี้กลับรวบรวมความกล้าขอในสิ่งที่ตนต้องการ นางยอมจากไปได้ แต่ต้องเปลี่ยนหนังสือหย่าเป็นหนังสือแยกทาง

ในยุคสมัยนี้ การหย่าภรรยากับการแยกทางกันนั้นมีความหมายต่างกัน

การหย่าภรรยาหมายถึงฝ่ายหญิงกระทำความผิด ถูกฝ่ายชายทอดทิ้ง ชื่อเสียงเสื่อมเสีย ถูกผู้คนรังเกียจ แม้แต่ลูกก็พลอยถูกเรียกว่าบุตรของหญิงถูกหย่า

ส่วนการแยกทางกันเปรียบเสมือนการจากกันด้วยดี ฝ่ายชายคืนสินเดิมให้ฝ่ายหญิง แล้วฝ่ายหญิงจะแต่งงานใหม่ก็ไม่ถูกผู้คนตำหนิ

แต่ตระกูลฉินกลับไม่ยอมมอบหนังสือแยกทางให้นาง อาศัยว่าบิดามารดาและพี่ชายของเจ้าของร่างเดิมเดินทางไปทางใต้ ไม่มีญาติสนิทอยู่ข้างกาย จึงข่มเหงนางได้ตามใจชอบ

เจ้าของร่างเดิมไม่กลัวว่าชื่อเสียงของตนจะมัวหมอง ทั้งยังไม่คิดจะแต่งงานใหม่ ทว่านางไม่อาจทำให้ลูกทั้งสองต้องเดือดร้อนไปด้วย

ดังนั้นหลังถูกขับออกจากตระกูลฉิน นางจึงย้ายไปอยู่ในกระท่อมร้างเพื่อยื้อเวลากับคนตระกูลฉิน

น่าเสียดายที่โชคชะตาไม่เข้าข้างนาง นางฝืนทนอยู่ได้เพียงหนึ่งเดือน ก็ต้องเผชิญกับฝนสารทที่ตกต่อเนื่องยาวนานซึ่งหาได้ยากในรอบสิบปี

ฝนตกติดต่อกันถึงสิบหกวัน

ข้าวในไหที่บ้านหมดเกลี้ยงแล้ว นางไม่มีทางเลือกจึงต้องฝ่าฝนขึ้นเขาไปหาเนื้อป่าพอจะนำไปแลกข้าวหยาบกับบ้านในหมู่บ้านที่พูดจาง่าย เพื่อประทังชีวิตไปอีกหลายวัน

เมื่อฟ้าแจ่มใส นางก็จะเข้าอำเภอไปรับจ้างซักเสื้อผ้าให้ผู้อื่น หารายได้เป็นเหรียญทองแดงไปซื้อเสบียง

แต่แล้วนางกลับลื่นไถลตกลงไปในหุบเขา

เบื้องล่างมีตอไม้แห้งที่ถูกคนตัดสูงราวครึ่งเมตรอยู่พอดี ปลายตอมีรอยหักแหลมคม เจ้าของร่างเดิมจึงถูกมันเสียบตรึงไว้กับพื้นเช่นนั้น

บาดแผลเช่นนี้แม้จะร้ายแรง แต่หากนอนนิ่ง ๆ และได้รับการช่วยเหลือทันเวลา ก็ไม่ถึงกับต้องสิ้นชีวิต

แต่ไม่มีใครมาช่วยเจ้าของร่างเดิม แม่สามีซึ่งเป็นคนเดียวที่เห็นนางตกลงไปในหุบเขากลับหัวเราะแล้ววิ่งหนีไป

เพื่อจะได้เห็นหน้าลูกอีกสักครั้งและกำชับว่าต่อไปพวกเขาควรใช้ชีวิตอย่างไร เจ้าของร่างเดิมไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด จึงหักกิ่งไม้ท่อนนั้น แล้วคลานกลับไปยังกระท่อมมุงฟาง

ปีก่อนเกิดภัยแล้งหนัก ชีวิตชาวไร่ชาวนายากลำบาก อาหารในบ้านต้องเหลือไว้ให้สามีที่ร่ำเรียนหนังสือก่อน จากนั้นจึงเป็นพ่อแม่สามี แล้วถึงคิวของนางกับลูก

เจ้าของร่างเดิมยังต้องแบ่งอาหารส่วนหนึ่งให้ลูกอีก ร่างกายอ่อนแอเพราะกินไม่เคยอิ่มมานานหลายปี แล้วยังบาดเจ็บไปทั้งตัวขณะคลานกลับถึงบ้าน

ไม่ว่าใครก็ทนไม่ไหว นางจึงสิ้นใจไปท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัสเช่นนั้น

คนดีมักอายุสั้น ส่วนคนชั่วกลับอยู่ได้นับพันปี ลู่เซียงเซียงนึกถึงความทรงจำทั้งหมดแล้วก็โกรธจนกำหมัดทุบพื้นไปทีหนึ่ง

หมัดนั้นกระแทกถูกต้นขาที่บาดเจ็บพอดี นางจึงร้อง “ซี้ด” ออกมาด้วยความเจ็บปวด

เสียงนั้นทำให้หมิงเอ๋อร์กับเยวี่ยเอ๋อร์ได้สติจากความตกตะลึง

“ท่านแม่... ท่านแม่ฟื้นแล้ว ท่านแม่ฟื้นจริง ๆ ด้วย...” หมิงเอ๋อร์หันกลับมาคุกเข่าข้างกายลู่เซียงเซียง อ้าปากร้องไห้เสียงดัง “ข้านึกว่าท่านแม่จะกลายเป็นดอกไม้ กลายเป็นหญ้าเสียแล้ว”

เยวี่ยเอ๋อร์ก็ร้องไห้จ้าเช่นกัน “ท่านแม่ เยวี่ยเอ๋อร์ไม่อยากแยกจากท่านแม่”

เมื่อเห็นลูกทั้งสองร้องไห้จนน้ำตานองหน้า ลู่เซียงเซียงก็ปวดใจ นางยันพื้นด้วยมือแล้วค่อย ๆ พยุงตัวนั่งขึ้น ก่อนยื่นมือไปลูบใบหน้าของเด็กทั้งสอง “แม่อยู่นี่ แม่ไม่กลายเป็นดอกไม้หรือหญ้าหรอก และแม่จะไม่แยกจากพวกเจ้า”

แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ร่างของเจ้าของเดิมยามนี้ย่ำแย่เกินไป รอยถลอกอื่น ๆ มีเลือดซึมอยู่บ้าง ทว่าเป็นเพียงบาดแผลภายนอก ไม่เป็นอันตราย ส่วนกิ่งไม้ที่แทงทะลุต้นขานั้นกลับอาจเอาชีวิตนางได้

หากไม่ดึงออก เนื้อเยื่ออ่อนจะเน่าตาย เกิดหนองและติดเชื้อ จากนั้นเชื้อจะแพร่ไปยังอวัยวะหลายส่วนทั่วร่างจนถึงแก่ความตาย

แต่หากดึงออก นางเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ บาดแผลเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง ประเด็นสำคัญคือจะดึงมันออกอย่างไรเมื่อไม่มีเครื่องมือแพทย์

แผลยังมีเลือดไหลไม่มาก เพราะกิ่งไม้ติดคาอยู่ในช่องบาดแผลและอุดรอยฉีกของหลอดเลือดไว้ หากดึงออกโดยตรงแล้วห้ามเลือดและเย็บแผลไม่ทัน ก็จะทำให้เลือดออกมาก เกิดภาวะช็อกจากการเสียเลือด และยังคงต้องตายอยู่ดี

หากไปตามหมอ ฝนด้านนอกยิ่งตกหนักขึ้น ทางบนเขาทั้งลื่นและเป็นโคลน ต่อให้มีคนยอมไปตามหมอจากอำเภอให้ นับเฉพาะเวลาเดินทางไปกลับก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วยามกว่า

แม้จะไปถึงอำเภอและตามหมอมาได้ แต่หมอในที่แห่งนี้จะเย็บแผลเป็นหรือไม่?

ถึงหมอที่นี่จะรักษาบาดแผลเช่นนี้ได้ แต่ตามความทรงจำ เจ้าของร่างเดิมไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา แล้วจะมีหมอคนใดยอมฝ่าสายฝนเดินทางบนทางโคลนขึ้นเขาหลายชั่วยามมาช่วยนาง?

สวรรค์มอบโอกาสให้มีชีวิตเป็นครั้งที่สอง นางจะมาตายเช่นนี้ไม่ได้

เมื่อได้ร่างของเจ้าของเดิมมาแล้ว นางก็ต้องใช้ชีวิตแทนเจ้าของเดิม และต้องดูแลลูกทั้งสองให้ดีด้วย

แต่จะทำอย่างไรดี? ลู่เซียงเซียงครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

หมิงเอ๋อร์กะพริบตาเห็นลู่เซียงเซียงขมวดคิ้ว จึงคิดว่าท่านแม่ปวดท้องเพราะหิวอีกแล้ว รีบวิ่งไปที่เตาไฟแล้วอุ้มกะละมังไม้ใบเล็กกลับมา

“ท่านแม่ กินก้อนเหลืองสักหน่อยก่อน จะได้ไม่หิว อีกครู่ข้าจะไปขอให้ท่านปู่หลี่เจิ้งช่วยเชิญหมอมารักษาท่านแม่”

ลู่เซียงเซียงเหลือบมองสิ่งที่อยู่ในชามภายในกะละมังอย่างไม่ใส่ใจ แววตาพลันฉายความประหลาดใจ ก้อนเหลืองที่หมิงเอ๋อร์พูดถึงนั้นกลับเป็นหวงจิง

สิ่งนี้มีรูปร่างคล้ายขิงสด เป็นสมุนไพรจีน ช่วยบำรุงพลังปราณและหยิน เสริมม้ามและไต นางเคยอ่านพบในตำรา ในยุคที่ผู้คนยากจน คนทั่วไปไม่รู้ว่าสิ่งนี้เป็นสมุนไพร จึงมักนำมาใช้เป็นอาหาร

ขณะที่กำลังคิดว่าเจ้าสิ่งนี้จะมีรสสัมผัสเช่นไรเมื่อเข้าปาก จู่ ๆ ก็มีเสียงใสกังวานดังขึ้นข้างหูว่า ติ๊ง! ตรวจพบหวงจิงป่าธรรมชาติบริสุทธิ์ไร้มลพิษจำนวน 3 ชั่ง ราคาชั่งละ 25 เหวิน ต้องการขายหรือไม่?

จากนั้นแผงควบคุมที่คล้ายตลาดซื้อขายออนไลน์แห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าลู่เซียงเซียง

สิ่งของแต่ละชนิดบนแผงมีราคากำกับไว้ ข้าวสารชั่งละ 3 เหวิน แป้งขาวชั่งละ 2 เหวิน ซาลาเปาไส้เนื้อชิ้นละ 2 เหวิน...

ยังมีหมวดอุปกรณ์และเครื่องมือแพทย์ทั้งแผนจีนและแผนตะวันตก

ผ้าพันแผล ไอโอดีน แอลกอฮอล์ ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ และอื่น ๆ ล้วนมีครบ

ใช้เหวินเป็นหน่วยซื้อขาย คำนวณปัดเศษให้เป็นจำนวนเต็ม นับว่าสะดวกยิ่ง

แผงควบคุมยังเคลื่อนตามสายตาของนางได้ ทั้งสามารถใช้วงกลมสีแดงล็อกสิ่งของที่มีมูลค่าเพื่อทำการซื้อขาย

ยามนี้วงกลมกำลังล็อกอยู่บนหวงจิงในกะละมัง แม้แต่สรรพคุณและวิธีใช้ของหวงจิงก็มีระบุไว้อย่างชัดเจน

เมื่อนางกลอกตามองไปทางขวา แผงควบคุมก็ล็อกเป้าไปยังกระสอบที่มุมด้านขวา

ติ๊ง! ตรวจพบหวงจิงป่าธรรมชาติบริสุทธิ์ไร้มลพิษจำนวน 50 ชั่ง ราคาชั่งละ 25 เหวิน ต้องการขายหรือไม่?

แม้ยามมีชีวิตอยู่ นางจะเคยอ่านนิยายข้ามภพเพื่อฆ่าเวลามาไม่น้อย แต่เมื่อได้เห็นหน้าต่างนี้กับตาตนเอง นางก็ยังอดตื่นตะลึงไม่ได้!

ลู่เซียงเซียงรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น...

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป