ช่วงบ่าย
ศูนย์จัดซื้ออุปกรณ์ร่วมเขตรกร้าง เขตสิบสาม
เดิมทีวันนี้เป็นเพียงการคัดเลือกผู้จัดจำหน่ายที่ไม่ได้มีขนาดใหญ่นัก
ช่วงนี้ตาป่ากำลังเป็นกระแส
คนที่มาดูกลับมากกว่าที่คาดไว้หลายเท่า
ทีมสำรวจเขตรกร้าง
พ่อค้ารับซื้อของเก่า
ผู้จัดซื้ออุปกรณ์
รวมถึงสื่อท้องถิ่นอีกหลายแห่ง
ตอนหลินหมีเดินเข้าไป
ก็มีคนจำเธอได้แล้ว
“ราชาขยะมาแล้ว”
“ตาป่าจะเริ่มผลิตจำนวนมากวันนี้จริงเหรอ?”
“ไม่ใช่ว่ามีโรงงานเป็นสิบแห่งหรือไง?”
“ได้ยินว่าถอนตัวกันหมดแล้ว”
“จริงหรือเปล่า?”
“งั้นวันนี้ยังจะเลือกอะไรกันอีก?”
เสียงไม่ดังนัก
แต่หลินหมีได้ยิน
เธอไม่สนใจ
ถังผลเดินตามอยู่ข้าง ๆ
ก้มดูรายชื่อมาตลอด
ยิ่งดูก็ยิ่งหน้าซีด
“ไม่มีใครมาจริง ๆ สักราย”
มีที่นั่ง 13 ตำแหน่ง
ว่างอยู่ 12 ตำแหน่ง
ตำแหน่งสุดท้าย
มีป้ายบริษัทอุตสาหกรรมแลมเบิร์ตติดอยู่
หลินหมีเหลือบมอง
“เป็นระเบียบดีนะ”
ถังผล: “……”
สถานการณ์แบบนี้แล้ว
ยังมีอารมณ์มาดูว่าจัดเป็นระเบียบหรือเปล่าอีก
รีโอก็อยู่ที่นั่นด้วย
พิงอยู่แถวหลังสุด
นาน ๆ ทีถึงไม่ได้ยิ้ม
พอเห็นหลินหมีเดินเข้ามา
เขาก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย
หลินหมีเดินเข้าไปหา
“ไหนบอกว่ามี 13 บริษัท?”
“เมื่อวานมี”
“วันนี้เหลือหนึ่ง”
“เห็นแล้ว”
รีโอลดเสียงลง
“ตอนนี้ยังกลับทันนะ”
“ทำไมต้องกลับ?”
“วันนี้พวกเขาไม่ได้มาคุยกับเธอ”
“แต่มาให้คนอื่นเห็นว่าเธอไม่มีทางเลือกยังไงต่างหาก”
หลินหมีมองเขา
“ยิ่งแบบนั้นก็ยิ่งต้องนั่งอยู่สิ”
รีโอ: “……”
เอาเถอะ
เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ
เขาน่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้ว
ไม่นานนัก
การประชุมก็เริ่มขึ้น
พิธีกรแนะนำข้อมูลพื้นฐานของตาป่าก่อน
ข้อมูลการทดสอบจากการแข่งขันเปิดตัวรอบแรก
ยอดสอบถามจากตลาด