“บริษัทวิศวกรรมเวิน?”
พอได้ยินคำนี้ สีหน้าของทุกคนในห้องประชุมก็เปลี่ยนไปทันที
บางคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน
บางคนยืดตัวตรง
บางคนก้มลงตรวจสอบชื่อบริษัทบนจอใหญ่
ยังมีคนที่เผลอมองไปทางแลมเบิร์ต
“เวินนั่นจริง ๆ เหรอ?”
“เหลวไหล ยังจะมีบริษัทวิศวกรรมเวินอื่นอีกหรือไง”
“ทำไมพวกเขาถึงรับงานแบบนี้ล่ะ?”
“ประเด็นไม่ใช่ว่าจะรับหรือไม่รับ”
คนข้าง ๆ กดเสียงต่ำลง
“ช่วงหลายปีมานี้ เวินกับแลมเบิร์ตแย่งโครงการกันไปตั้งเท่าไรแล้ว ไม่รู้หรือไง?”
แลมเบิร์ตทำอุปกรณ์
เวินก็ทำอุปกรณ์เหมือนกัน
ต่างกันตรงที่แลมเบิร์ตทำทุกอย่าง ธุรกิจใหญ่โต แถมยังยื่นมือไปทั่ว
ส่วนเวินเริ่มต้นจากงานก่อสร้างและการผลิต รากฐานแน่นหนามาก
โครงการพลังงานขนาดใหญ่ที่เขตชั้นบนมอบหมายมา อุปกรณ์สำหรับปฏิบัติงานในเขตรกร้าง รวมถึงสายการผลิตเครื่องจักรหนัก ล้วนมีพวกเขาอยู่เบื้องหลัง
ถ้าจะวัดกันเรื่องการผลิตจริง ๆ
เวินไม่เคยกลัวใคร
ยิ่งวันนี้ คนที่มาร่วมงานก็ไม่ใช่ผู้จัดการโครงการธรรมดา
มีคนลุกขึ้นยืนจากแถวหลัง
ผมสั้นสีเงินอ่อน รูปร่างสูงโปร่ง ดวงตาสีเทาอ่อนดูสุขุมสงบนิ่ง
อายุน้อยจนเกินไปหน่อย
คนข้าง ๆ รีบจำเขาได้
“อีไล เวิน?”
“พระเจ้า เขามาเองเลยเหรอ?!”
“ไม่ใช่ว่าเขาสอบเข้าเขตชั้นบน แล้วทำงานโครงการขนาดใหญ่ที่นั่นมาตลอดหรอกเหรอ?”
“เขาเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเวินสินะ หน้าตาหล่อมากจริง ๆ!”
“โครงการพลังงานวงแหวนเหนือเมื่อปีที่แล้ว เขาเป็นคนนำทีมใช่ไหม?”
“อายุยี่สิบกว่า ๆ ก็เป็นหัวหน้าโครงการได้แล้ว”
“คนนี้มีฝีมือจริง ๆ แฮะ”
หลินหมีฟังคนอื่นพูด
แล้วเงยหน้ามองตามไปด้วย
ชายหนุ่มเดินลงมาจากแถวหลังแล้ว
ดูไม่เหมือนคนมาร่วมประชุมทางธุรกิจเลย
บนตัวยังสวมชุดทำงานสีขาวสำหรับหน้างานก่อสร้าง
พับแขนเสื้อขึ้น
สีหน้าเรียบเฉย
ตอนเดินผ่านแถวของหลินหมี
เขาไม่ได้หยุด