หลินหมีเพิ่งแน่ใจว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ตอนผู้ผลิตรายที่เจ็ดถอนตัว
ตอนแรกเธอไม่ได้ใส่ใจนัก
หลังการทดสอบตาป่ารอบแรก มีคนสอบถามราคาผ่านระบบหลังบ้านเข้ามามาก
คนที่ยินดีคุยเรื่องผลิตจำนวนมากก็มีไม่น้อย
ถังผลช่วยคัดพวกที่แค่มามุง กดราคา และไม่น่าเชื่อถืออย่างเห็นได้ชัดออกไป
รีโอยังคัดซ้ำอีกรอบ
สุดท้ายเหลือ 13 ราย
มีทั้งผู้ผลิตอุปกรณ์สำหรับเขตรกร้าง
ผู้ผลิตอุปกรณ์ปลายทางสำหรับงานก่อสร้างขนาดเล็ก
และอีก 2 รายที่รับจ้างผลิตให้บริษัทใหญ่เป็นประจำ
ขนาดกิจการของแต่ละรายไม่ได้ใหญ่ระดับแนวหน้า
แต่การผลิตตาป่า 500 เครื่อง
ก็เพียงพอแล้ว
ข้อเรียกร้องของหลินหมีเองก็ไม่ได้ซับซ้อน
โปรแกรมหลักและเทคโนโลยีเป็นของเธอ
ผู้ผลิตรับผิดชอบการผลิต ตรวจสอบคุณภาพ รับรองมาตรฐาน และบริการหลังการขายขั้นพื้นฐาน
คิดราคาตามต้นทุนจริงบวกค่าดำเนินการ
เธอไม่ได้คิดจะขยายกิจการใหญ่โตตั้งแต่แรก
ผลิตก่อน 500 เครื่อง
ขายได้ค่อยว่ากัน
วันก่อนหน้า ผู้ผลิตรายแรกยังถามเธอเรื่องมาตรฐานการเชื่อมต่ออยู่เลย
เช้าวันนี้จู่ ๆ ก็ส่งข้อความมาว่า:
【ขออภัย ช่วงนี้สายการผลิตกำลังปรับเปลี่ยน จึงยังไม่สามารถรับโครงการใหม่ได้】
รายที่สอง:
【จากการประเมินภายใน ขณะนี้โครงการมีความเสี่ยงค่อนข้างสูง จึงขอชะลอความร่วมมือไว้ก่อน】
รายที่สามตรงไปตรงมายิ่งกว่า
【ขอโทษด้วยค่ะคุณหลิน ตอนนี้เรายังไม่รับโครงการจากนักพัฒนาอิสระ】
หลินหมีอ่านข้อความจบ
สีหน้าไม่เปลี่ยน
เลื่อนดูต่อไป
รายที่สี่
รายที่ห้า
รายที่หก
จนข้อความปฏิเสธจากรายที่เจ็ดเด้งขึ้นมา
เธอถึงหยุดมือ
ถังผลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เงยหน้าขึ้นเช่นกัน
“เมื่อวานยังคุยกันดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
“อืม”
“รายนี้ยังเป็นฝ่ายถามเองด้วยซ้ำว่าเราจะเพิ่มล็อตแรกเป็น 800 เครื่องได้ไหม”
“อืม”
ถังผลเปิดประวัติแชต
ไล่อ่านใหม่อีกรอบ
เมื่อวานตอนหนึ่งทุ่มสี่สิบนาที
อีกฝ่ายยังส่งมาว่า:
【ทางเราจัดสายการผลิตขนาดเล็กให้ก่อนเป็นกรณีพิเศษได้】
เช้าวันนี้ตอนเก้าโมง