ที่อยู่สำหรับนัดพบที่อีไลส่งมาอยู่ไม่ไกลจากศูนย์จัดซื้อ
ร้านอาหารเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้ามโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
ตอนหลินหมีไปถึง เขานั่งอยู่ด้านในสุดแล้ว
เจ้าของร้านทักทายอีไลอย่างคุ้นเคย พอเห็นหลินหมีมาก็ยิ่งประหลาดใจ “เสี่ยวหมีมาด้วยเหรอ? ไม่เจอกันนานเลยนะ พวกเธอเรียนจบกันเกือบ 7 ปีแล้วใช่ไหม?”
หลินหมีไม่รู้จักเธอ
แต่อีไลกลับยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ
“ป้าเมิ่ง เหมือนเดิมครับ”
“ได้เลย รอแป๊บนะ”
บนโต๊ะมีเครื่องดื่มวางไว้แล้วสองแก้ว
แก้วหนึ่งเป็นกาแฟดำ
อีกแก้วเป็นเครื่องดื่มหวานที่ใส่นมเยอะมาก
หลินหมีเดินเข้าไปใกล้แล้วมองดู
“แก้วไหนของฉัน?”
อีไลชี้ไปทางแก้วหวาน
หลินหมีไม่ได้หยิบ
“เมื่อก่อนฉันดื่มแก้วนี้เหรอ?”
“อืม”
“ตอนนี้อาจไม่แน่แล้ว”
อีไลไม่ได้ยืนกราน
เขาเลื่อนแก้วทั้งสองมาไว้ตรงกลางโต๊ะ
“เลือกเองสิ”
หลินหมีจ้องกาแฟดำอยู่สองสามวินาที
สุดท้ายก็ยังหยิบแก้วหวานไป
อีไลยิ้มเล็กน้อย
บางเบามาก
หลินหมีมองเขา
“นายรู้จักฉัน”
เป็นประโยคบอกเล่า
“รู้จัก”
“เพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย?”
“อืม”
“โรงเรียนไหน?”
อีไลเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
“ฝั่งตรงข้าม”
หลินหมีรู้จักโรงเรียนนั้น
เป็นหนึ่งในโรงเรียนรัฐบาลที่ดีที่สุดของเขตสิบสาม
เธอเคยเห็นตอนค้นประวัติเก่าของตัวเอง
ก่อนอายุ 18 ปี
เธอเคยเรียนที่นั่นจริง ๆ
“ห้องเดียวกันเหรอ?”
“สองปี”
“ความสัมพันธ์เป็นยังไง?”
อีไลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ก็โอเค”
หลินหมีมองเขา
“วันนี้เวย์นยอมมารับงานล็อตเล็ก 500 เครื่อง เพราะเพื่อนร่วมชั้นมัธยมที่ ‘ก็โอเค’ คนหนึ่งเนี่ยนะ?”
อีไล “……”
“เมื่อก่อนเธอก็พูดตรงแบบนี้เหมือนกัน”
“ตอบมา”
อีไลเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“วันนี้ที่ฉันมา เพราะรู้จักเธอ”
“ส่วนตาป่าคุ้มจะทำหรือเปล่า เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
“ถ้าของไม่ได้เรื่องล่ะ?”
“ก็ไม่รับ”
“ถึงจะเป็นฉันก็ไม่รับ?”
“ถึงเป็นเธอก็ไม่รับ”
หลินหมีพยักหน้า
“งั้นก็โอเค”
เธอดื่มเครื่องดื่มหวานไปอึกหนึ่ง
แล้วถามต่อ
“แลมเบิร์ตยุ่งยากมากเหรอ?”
“ยุ่งยากมาก”
“เวย์นรับมือไหวไหม?”