ตอนหรงอวิ่นลู่ตอบข้อความ การประชุมเพิ่งเลิกพอดี
เฉินจี้ไป๋วางเอกสารฉบับสุดท้ายลงบนโต๊ะ
“ยังมีเรื่องฝั่งเขตสิบสาม ที่คุณให้ผมตามต่อก่อนหน้านี้ครับ”
หรงอวิ่นลู่เงยหน้าขึ้น
“ว่ามา”
“วันนี้บริษัทวิศวกรรมเวินไปที่ศูนย์จัดซื้อครับ”
เฉินจี้ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง
“อีไล เวินไปด้วยตัวเองครับ”
มือที่กำลังพลิกเอกสารของหรงอวิ่นลู่หยุดลง
เพียงแผ่วเบา
“แล้วไงต่อ”
“เขารับอุปกรณ์ล็อตนั้นของหลินหมีไปครับ”
“ล็อตแรก 500 เครื่อง”
“เทคโนโลยีเป็นของหลินหมี ส่วนเวินรับผิดชอบแค่การผลิตครับ”
หรงอวิ่นลู่ไม่พูดอะไร
เรื่องนี้เขารู้อยู่แล้ว
สิ่งที่ทำให้เฉินจี้ไป๋จงใจพูดถึงเป็นพิเศษ
เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องนี้
เป็นไปตามคาด
“หลังประชุมครับ”
“อีไลนัดหลินหมีไปคุยตามลำพัง”
ปลายนิ้วที่คั่นหน้ากระดาษหยุดนิ่ง
ห้องประชุมเงียบลง
เฉินจี้ไป๋มองเขาแวบหนึ่ง
“ร้านอาหารฝั่งตรงข้ามโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเขตสิบสามครับ”
ในที่สุดหรงอวิ่นลู่ก็เงยหน้าขึ้น
“พวกเขาไปที่นั่นเหรอ”
“ครับ”
เฉินจี้ไป๋แปลกใจเล็กน้อย
“คุณรู้เหรอครับ”
หรงอวิ่นลู่ไม่ได้ตอบ
แน่นอนว่าเขารู้
เมื่อ 7 ปีก่อน
ตอนหลินหมียังเรียนอยู่ในเขตสิบสาม
ร้านอาหารแห่งนั้นอยู่ตรงข้ามโรงเรียน
เธอเคยส่งรูปมาให้เขาดูหลายครั้ง
บางครั้งก็เป็นบะหมี่ชามหนึ่ง
บางครั้งก็เป็นชิ้นส่วนที่ถอดออกมาวางเต็มโต๊ะ
บางทีก็ติดคนมาแค่ครึ่งตัว
ผมสีเงินอ่อน
ไม่ต้องเห็นหน้า
เขาก็รู้ว่าเป็นใคร
อีไล
หรงอวิ่นลู่หลุบตาลง
เฉินจี้ไป๋ยังพูดต่อ
“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรผิดปกติครับ”
“อีไลคงแค่เอาของที่เคยเป็นของเธอไปคืน”
คงงั้น
นิ้วของหรงอวิ่นลู่เคาะโต๊ะเบา ๆ หนึ่งที