เฉินจี้ไป๋ถาม
หรงอวิ่นลู่เหลือบมองเขา
“พอแน่”
เฉินจี้ไป๋เงียบไปสองวินาที
สุดท้ายก็อดถามไม่ได้
“สรุปว่าแผนของคุณตอนนี้คือ…”
“ไปเขตสิบสาม”
“ไปพักบ้านคุณหลิน”
“แต่ไม่บอกเธอว่าคุณเป็นใคร”
“แถมไม่สนด้วยว่าห้องจะพอไหม?”
หรงอวิ่นลู่เงยหน้าขึ้น
“มีปัญหา?”
“ไม่มีครับ”
เฉินจี้ไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“แค่ฟังดูเหมือนภาพที่คนจากโลกเบื้องล่างจินตนาการถึงเศรษฐีเขตชั้นบน”
หรงอวิ่นลู่: “?”
“คุณไม่เคยเห็นเหรอครับ?”
“ไม่เคย”
“ยกตัวอย่างนะครับ”
เฉินจี้ไป๋ตอบอย่างจริงจัง
“คิดว่าชีวิตของคนรวยระดับท็อปคือขึ้นรถรางลอยฟ้าชั้นหนึ่ง ที่บ้านมีคอมพิวเตอร์สมองกลรุ่นท็อปสามเครื่อง แม้แต่น้ำดื่มก็ต้องเป็นน้ำบริสุทธิ์นำเข้า”
หรงอวิ่นลู่ครุ่นคิด
ปกติเขาเดินทางด้วยรถบินส่วนตัว ส่วนคอมพิวเตอร์สมองกลก็ไม่เคยใช้ ระบบสมองกลดาวเทียมอัตโนมัติของผู้ว่าการจัดการให้ทั้งหมด ส่วนน้ำดื่มก็เป็นสารอาหารเหลวที่เพาะเลี้ยงระดับพิเศษในเขตชั้นบน มีทั้งสรรพคุณช่วยผ่อนคลาย บรรเทาปวด และบำรุงผิว อีกทั้งยังเลือกรสชาติได้เอง
ครั้งก่อนน้องสาวยังอ้อนให้เขาส่งสารอาหารเหลวรสนมชาเขียวมะลิไปให้
“เพราะงั้น…”
“คนจากเขตชั้นบนที่ปลอมตัวเป็นคนธรรมดาครั้งแรก ส่วนใหญ่ก็มักจะดูไม่เหมือนเท่าไรครับ”
หรงอวิ่นลู่สีหน้าเรียบเฉย
“ไม่เหมือนตรงไหน?”
“คุณอุตส่าห์พยายามพิสูจน์ว่าตัวเองเป็นแค่ที่ปรึกษาด้านเทคนิคธรรมดา ๆ ที่ไม่มีที่พัก”
เฉินจี้ไป๋เว้นจังหวะ
“แต่กลับเสนอค่าเช่าให้เขาเดือนละแสน”
ห้องประชุมเงียบกริบ
หรงอวิ่นลู่: “…”
“แถมยังจ่ายค่าอาหารต่างหาก”
“ให้คำแนะนำด้านเทคนิคฟรีอีก”
“คุณคิดว่านี่เหมือนคนไม่มีที่พักเหรอครับ?”
“ฉันไม่ได้บอกว่าตัวเองจน”
“คุณบอกว่าไม่มีที่อยู่”
“…”
เฉินจี้ไป๋พยักหน้า
“ก็ได้ครับ”
“อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ไม่ได้โกหก”
เขาไม่มีที่พักประจำในเขตสิบสามจริง ๆ
ส่วนการจัดหาที่พักชั่วคราวสักแห่งให้ได้
นั่นก็เป็นอีกเรื่อง
เฉินจี้ไป๋ถามอีกครั้ง
“แล้วกำหนดการทางโน้นจะจัดระดับไหนครับ?”
“ต่ำสุด”
“คนติดตามล่ะ?”
“ไม่เอาไป”
“ระบบรักษาความปลอดภัย?”
“ปัญญาประดิษฐ์”
เฉินจี้ไป๋: “…”
นี่เรียกว่าต่ำสุดด้วยเหรอ?
เขาขี้เกียจแก้ความเข้าใจแล้ว
“แล้วตัวตนล่ะครับ?”
“ที่ปรึกษาด้านเทคนิค”
“ชื่อ?”
“เลน”