ฉันเป็นพ่อครัวหลวง สั่งเดลิเวอรีสักมื้อก็สมเหตุสมผลใช่ไหม

ตอนที่ 14 พยุงข้าขึ้นที

7 นาที· 1.6K คำ

เสียงร้อง “หยุดมือไว้ก่อน!” ของขันทีหลิวยังก้องสะท้อนอยู่ในลาน เขาก็วิ่งกระโจนมาถึงหน้าเก้าอี้ลงทัณฑ์อย่างทุลักทุเลเสียแล้ว

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองเสี่ยวตุ้นจื่อที่ร้องไห้จนแทบขาดใจ พลันพุ่งเข้าไปหาเฉินเส้าอัน ใช้มือทั้งสองคลำไปทั่วแผ่นหลัง เอว และบั้นท้าย น้ำเสียงสั่นเครือเพราะหวาดผวาและร้อนใจ

“พ่อครัวหลวงเฉิน พ่อครัวหลวงเฉิน! ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? กระดูกหักหรือไม่? ยังขยับได้หรือไม่?”

เขาคลำอย่างเร่งร้อนและออกแรงไม่น้อย เฉินเส้าอันถูกสัมผัสจนขนลุกไปทั้งตัว ซ้ำยังตกใจจนเกินขีดจำกัดเมื่อครู่ ท้องไส้ปั่นป่วนแทบอาเจียน เขาพยายามดิ้นรนอย่างอ่อนแรง

“ทะ...ท่านขันที...อย่า...อย่าคลำแล้ว...ไม่...ไม่ได้โดนตี...แค่ตกใจแทบแย่...”

“ไม่ได้โดนตีก็ดีแล้ว ไม่โดนตีก็ดีแล้ว! ขอบคุณสวรรค์จริง ๆ พระโพธิสัตว์คุ้มครองโดยแท้!”

ขันทีหลิวจึงค่อยโล่งอก ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นแล้วปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากที่ไหลพรั่งพรูราวสายน้ำ

ขันทีผู้ลงทัณฑ์ทั้งสองเพิ่งได้สติกลับมา พวกเขาถือท่อนไม้ที่หักไปครึ่งหนึ่ง เดินเข้ามาด้วยสีหน้าฉงนและหวาดระแวง

“ท่านขันทีหลิว นี่...นี่หมายความว่าอย่างไร? พระบัญชาของฝ่าบาท...”

“พระบัญชาอะไรกัน! รีบแก้มัดเดี๋ยวนี้!” ขันทีหลิวผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สั่งเสียงแหลม

“ยังยืนงงอะไรอยู่? แก้มัดเสีย นี่เป็นพระดำรัสจากฝ่าบาท”

ขันทีผู้ลงทัณฑ์ไม่กล้าชักช้า แม้จะเต็มไปด้วยข้อสงสัยก็ยังรีบเข้าไป ใช้มีดสั้นตัดเชือกป่านที่มัดเฉินเส้าอันกับเสี่ยวตุ้นจื่อไว้

เมื่อเชือกขาด เฉินเส้าอันกับเสี่ยวตุ้นจื่อก็ร่วงจากม้านั่งยาวลงมานั่งแปะกับพื้นราวกับไร้กระดูก ต่างหอบหายใจเฮือกใหญ่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป