เสียงร้อง “หยุดมือไว้ก่อน!” ของขันทีหลิวยังก้องสะท้อนอยู่ในลาน เขาก็วิ่งกระโจนมาถึงหน้าเก้าอี้ลงทัณฑ์อย่างทุลักทุเลเสียแล้ว
เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองเสี่ยวตุ้นจื่อที่ร้องไห้จนแทบขาดใจ พลันพุ่งเข้าไปหาเฉินเส้าอัน ใช้มือทั้งสองคลำไปทั่วแผ่นหลัง เอว และบั้นท้าย น้ำเสียงสั่นเครือเพราะหวาดผวาและร้อนใจ
“พ่อครัวหลวงเฉิน พ่อครัวหลวงเฉิน! ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? กระดูกหักหรือไม่? ยังขยับได้หรือไม่?”
เขาคลำอย่างเร่งร้อนและออกแรงไม่น้อย เฉินเส้าอันถูกสัมผัสจนขนลุกไปทั้งตัว ซ้ำยังตกใจจนเกินขีดจำกัดเมื่อครู่ ท้องไส้ปั่นป่วนแทบอาเจียน เขาพยายามดิ้นรนอย่างอ่อนแรง
“ทะ...ท่านขันที...อย่า...อย่าคลำแล้ว...ไม่...ไม่ได้โดนตี...แค่ตกใจแทบแย่...”
“ไม่ได้โดนตีก็ดีแล้ว ไม่โดนตีก็ดีแล้ว! ขอบคุณสวรรค์จริง ๆ พระโพธิสัตว์คุ้มครองโดยแท้!”
ขันทีหลิวจึงค่อยโล่งอก ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นแล้วปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากที่ไหลพรั่งพรูราวสายน้ำ
ขันทีผู้ลงทัณฑ์ทั้งสองเพิ่งได้สติกลับมา พวกเขาถือท่อนไม้ที่หักไปครึ่งหนึ่ง เดินเข้ามาด้วยสีหน้าฉงนและหวาดระแวง
“ท่านขันทีหลิว นี่...นี่หมายความว่าอย่างไร? พระบัญชาของฝ่าบาท...”
“พระบัญชาอะไรกัน! รีบแก้มัดเดี๋ยวนี้!” ขันทีหลิวผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สั่งเสียงแหลม
“ยังยืนงงอะไรอยู่? แก้มัดเสีย นี่เป็นพระดำรัสจากฝ่าบาท”
ขันทีผู้ลงทัณฑ์ไม่กล้าชักช้า แม้จะเต็มไปด้วยข้อสงสัยก็ยังรีบเข้าไป ใช้มีดสั้นตัดเชือกป่านที่มัดเฉินเส้าอันกับเสี่ยวตุ้นจื่อไว้
เมื่อเชือกขาด เฉินเส้าอันกับเสี่ยวตุ้นจื่อก็ร่วงจากม้านั่งยาวลงมานั่งแปะกับพื้นราวกับไร้กระดูก ต่างหอบหายใจเฮือกใหญ่