ฉันเป็นพ่อครัวหลวง สั่งเดลิเวอรีสักมื้อก็สมเหตุสมผลใช่ไหม

ตอนที่ 15 เหลือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพียงหนึ่งห่อ

7 นาที· 1.6K คำ

ในห้องครัวเล็ก ฟืนใต้เตาทองสัมฤทธิ์ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง เปลวไฟสีส้มแดงเลียก้นหม้อ ส่องใบหน้าสองคนที่มีสีหน้าต่างกันโดยสิ้นเชิง

เสี่ยวตุ้นจื่อเติมฟืนและพัดไฟอย่างคล่องแคล่ว แม้บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาหลงเหลือ แต่แววตากลับลุกโชนด้วยความมุ่งมั่นและกระตือรือร้นแทบจะประหนึ่งศรัทธา

ระหว่างทำงาน เขาก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ พลางพึมพำงึมงำว่า

“พี่ใหญ่ ฝ่าบาทโปรดปรานอาหารแล้ว พวกเราไม่ต้องตายแล้ว”

“คราวนี้ต้องทำให้ดี ให้ฝ่าบาทเสวยอย่างสำราญ บางที...บางทีอาจได้รับรางวัลด้วยก็ได้”

ทว่าเฉินเส้าอันไม่ได้มองโลกในแง่ดีเช่นเขา

หลังความยินดีล้นพ้นและการทำทีฮึกเหิมราวกับรอดตายผ่านพ้นไป ปัญหาอันโหดร้ายข้อหนึ่งก็โถมใส่ประหนึ่งถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด

เขาเปิดคลังเก็บของที่มีเพียงเขามองเห็นขึ้นอีกครั้ง

ด้านในมีบะหมี่เนื้อพริกเถิงเจียวตราเจี้ยนซือฟู่เหลืออยู่เพียงห่อเดียว โดดเดี่ยวไร้สิ่งใดเคียงข้าง

เฉินเส้าอันรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ เหงื่อเย็นพลันไหลลงมาอีกครั้ง

แย่แล้ว!

ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง

เขาคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ

ตอนซื้อมาเป็นชุดห้าห่อ

รอบแรกทำไปสองชามแล้วส่งออกไป

เมื่อครู่ตอนรอความตาย เพื่อจะได้เป็นผีอิ่มท้อง ฉันต้มอีกสองชาม ฉันกับเสี่ยวตุ้นจื่อกินกันคนละชาม

เพราะฉะนั้นในคลังตอนนี้จึงเหลือแค่ห่อสุดท้าย

แต่ฝ่าบาททรงต้องการสามชาม!

“เสี่ยวตุ้นจื่อ อย่าเพิ่งต้มน้ำจนเดือด รอก่อน”

เสียงเฉินเส้าอันแห้งผาก เขารีบห้ามเสี่ยวตุ้นจื่อที่กำลังจะต้มน้ำจนเดือดปุด ๆ

“หือ? พี่ใหญ่ มีอะไรหรือ?” เสี่ยวตุ้นจื่อหันกลับมามองอย่างไม่เข้าใจ

“มะ...ไม่มีอะไร ข้าขอตรวจเครื่องปรุงอีกครั้ง...”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป