ในห้องครัวเล็ก ฟืนใต้เตาทองสัมฤทธิ์ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง เปลวไฟสีส้มแดงเลียก้นหม้อ ส่องใบหน้าสองคนที่มีสีหน้าต่างกันโดยสิ้นเชิง
เสี่ยวตุ้นจื่อเติมฟืนและพัดไฟอย่างคล่องแคล่ว แม้บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาหลงเหลือ แต่แววตากลับลุกโชนด้วยความมุ่งมั่นและกระตือรือร้นแทบจะประหนึ่งศรัทธา
ระหว่างทำงาน เขาก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ พลางพึมพำงึมงำว่า
“พี่ใหญ่ ฝ่าบาทโปรดปรานอาหารแล้ว พวกเราไม่ต้องตายแล้ว”
“คราวนี้ต้องทำให้ดี ให้ฝ่าบาทเสวยอย่างสำราญ บางที...บางทีอาจได้รับรางวัลด้วยก็ได้”
ทว่าเฉินเส้าอันไม่ได้มองโลกในแง่ดีเช่นเขา
หลังความยินดีล้นพ้นและการทำทีฮึกเหิมราวกับรอดตายผ่านพ้นไป ปัญหาอันโหดร้ายข้อหนึ่งก็โถมใส่ประหนึ่งถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด
เขาเปิดคลังเก็บของที่มีเพียงเขามองเห็นขึ้นอีกครั้ง
ด้านในมีบะหมี่เนื้อพริกเถิงเจียวตราเจี้ยนซือฟู่เหลืออยู่เพียงห่อเดียว โดดเดี่ยวไร้สิ่งใดเคียงข้าง
เฉินเส้าอันรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ เหงื่อเย็นพลันไหลลงมาอีกครั้ง
แย่แล้ว!
ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง
เขาคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ
ตอนซื้อมาเป็นชุดห้าห่อ
รอบแรกทำไปสองชามแล้วส่งออกไป
เมื่อครู่ตอนรอความตาย เพื่อจะได้เป็นผีอิ่มท้อง ฉันต้มอีกสองชาม ฉันกับเสี่ยวตุ้นจื่อกินกันคนละชาม
เพราะฉะนั้นในคลังตอนนี้จึงเหลือแค่ห่อสุดท้าย
แต่ฝ่าบาททรงต้องการสามชาม!
“เสี่ยวตุ้นจื่อ อย่าเพิ่งต้มน้ำจนเดือด รอก่อน”
เสียงเฉินเส้าอันแห้งผาก เขารีบห้ามเสี่ยวตุ้นจื่อที่กำลังจะต้มน้ำจนเดือดปุด ๆ
“หือ? พี่ใหญ่ มีอะไรหรือ?” เสี่ยวตุ้นจื่อหันกลับมามองอย่างไม่เข้าใจ
“มะ...ไม่มีอะไร ข้าขอตรวจเครื่องปรุงอีกครั้ง...”