ลานโล่งแห่งหนึ่งในเรือนหลังของห้องเครื่องหลวง คบเพลิงส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ ส่องให้เห็นเหล่าคนจากห้องเครื่องหลวงที่ยืนล้อมเป็นวง ทั้งยังส่องให้เห็นม้านั่งสำหรับลงทัณฑ์สองตัวที่วางเคียงกันอยู่กลางลาน และคนสองคนที่นอนคว่ำอยู่บนนั้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้ชีวิต
เฉินเส้าอันกับเสี่ยวตุ้นจื่อ คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย คนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอม
เสื้อคลุมชั้นนอกของทั้งคู่ถูกถอดออก เผยแผ่นหลังเปลือยและก้นเปล่า มือเท้าถูกเชือกป่านหยาบมัดแน่นติดกับขาเก้าอี้ ขยับเขยื้อนไม่ได้
แผ่นไม้เย็นเฉียบแนบชิดผิวเนื้อ ความหนาวเหน็บแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก ทว่าเมื่อเทียบกับความเย็นเยียบในใจแล้ว ความหนาวเพียงเท่านี้หาได้นับเป็นสิ่งใดไม่
เฉินเส้าอันนอนคว่ำอยู่เช่นนั้น ใบหน้าแนบกับพื้นผิวหยาบของม้านั่ง ดวงตาเหม่อลอยมองเงาแสงคบเพลิงที่สั่นไหวบนพื้น ความคิดย้อนทบทวนวันอันวุ่นวายราวกับภาพฉาย
ถูกจับได้ในสวน เสี่ยงคมดาบจนเลือดตกยางออก ปลอมตัวเป็นพ่อครัวหลวง ลนลานสับเปลี่ยนอาหารอย่างลับ ๆ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชามที่ฝากความหวังทั้งหมดไว้ถูกยกออกไป…
จากนั้นก็เป็นการรอคอยอันยาวนานจนแทบหายใจไม่ออก สุดท้ายสิ่งที่รอมากลับเป็นใบหน้าเหี้ยมเกรียมของขันทีหลี่ กับคำสั่งโบยด้วยไม้หลวง 100 ครั้งที่ไม่ต่างจากหมายเอาชีวิต
จบเห่แล้ว จบสิ้นกันหมดแล้ว
ในใจเขาเย็นเยียบเสียจนแม้แต่ความหวาดกลัวก็คล้ายจะด้านชาไปแล้ว
ฉันก็รู้อยู่แล้วว่ามันไม่มีทางผ่านไปง่าย ๆ
ข้ามเวลามา ระบบ ซื้อของออนไลน์…
แม่งล้วนเป็นเรื่องโกหก มีแต่ไม้โบยที่เอาชีวิตนี่แหละเป็นของจริง
พยายามไปแล้วได้อะไรขึ้นมา
ในยุคโบราณ ถ้าฝีมือทำอาหารไม่ดีก็ต้องตาย ฮ่องเต้อารมณ์ไม่ดีก็ต้องตายเหมือนกัน
ฉันมันก็แค่คนโชคร้ายที่ถูกโยนมาอุดช่องโหว่
เขาแทบไม่มีแรงดิ้นรนแล้ว รู้สึกเพียงว่าช่างเหลวไหลและเหนื่อยล้าเหลือเกิน
รู้อย่างนี้ เมื่อครู่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพิ่มอีกสองห่อเสียยังดีกว่า จะได้เป็นผีอิ่มตาย