“ใคร ๆ ก็ชื่นชมความกล้าหาญเยี่ยงวีรบุรุษของแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน แต่ในใจข้ากลับรู้สึกว่าไม่มีผู้ใดเทียบแม่ทัพหานได้ แม่ทัพหานต่างหากคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในใจข้า… แต่ก่อนข้าเฝ้าหาโอกาสได้รู้จักท่านแม่ทัพมาโดยตลอด น่าเสียดายที่เรื่องมักไม่เป็นดังใจหวัง บัดนี้ได้มีวาสนาเช่นนี้กับท่านแม่ทัพ ชาติก่อนข้าคงสั่งสมบุญไว้มากโข จึงได้มีเกียรติพบท่านแม่ทัพเช่นนี้…”
อิ่นไป๋เหลียนเอ่ยพลางทอดสายตาแฝงความเสน่หา ประกายตาระยับดั่งคลื่นน้ำใสยามฤดูใบไม้ร่วง จ้องมองหานตางอย่างอ่อนโยนหวานซึ้ง ท่าทางชื่นชมจนลุ่มหลงถึงที่สุด
“ท่านแม่ทัพหาน ท่านคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีผู้ใดเทียบได้ในใจข้าจริง ๆ”
ใต้ดวงตาของหานตางเกิดคลื่นยักษ์ซัดโหม เขาไม่เคยคิดเลยว่าสตรีผู้งามล้ำเมืองผู้นี้จะเป็นผู้ที่ชื่นชมเขา
เขามีดีอันใด จึงได้ครองใจสตรีนางนี้เล่า
หานตางตื้นตันใจไม่หาย หัวใจเต้นระรัวจนยากจะบรรยาย ตื้นตันจนครึ่งค่อนวันก็เอ่ยสิ่งใดไม่ออกสักคำ
อิ่นไป๋เหลียนมองสีหน้าตื้นตันเกินพรรณนาของเขา ในดวงตามีแววดูแคลนผ่านวูบ ด้วยรูปโฉมและกลอุบายของนาง จะจัดการบุรุษเช่นนี้ มิใช่ง่ายดายเหมือนล้วงของในกระเป๋าหรอกหรือ
นางถึงกับรู้สึกว่าท่านอ๋องส่งนางมาหลอกล่อหานตาง เป็นการใช้คนเกินตัวเสียแล้ว
นางเพียงกรีดนิ้วเรียกเบา ๆ หลั่งน้ำตาไม่กี่หยด บุรุษผู้นี้ก็แทบอยากควักหัวใจทั้งดวงมาประเคนตรงหน้านาง
หานตางคว้ามืออิ่นไป๋เหลียนไว้แน่น ตื่นเต้นจนพูดจาไม่เป็นประสา “คุ…คุณหนูอิ่น ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงหรือ”