โจวมามาเดินเข้ามาจากข้างนอก รีบประคองฮูหยินหานให้ลุกขึ้น แล้วช่วยนางล้างหน้าล้างตาจัดแจงให้เรียบร้อย
ฮูหยินหานฝืนทนอาการวิงเวียนศีรษะ เดินไปหยุดตรงหน้าหานตาง “ท่านพี่ มีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือเจ้าคะ”
หานตางไม่ได้หลบหน้าโจวมามา และไม่คิดจะปิดบังสิ่งใดทั้งสิ้น เขาจึงกล่าวออกมาตรง ๆ
“หลายปีมานี้ ความรักระหว่างเรามันสิ้นไปนานแล้ว... ข้าจึงตัดสินใจแล้ว วันนี้จะเขียนหนังสือหย่าให้เจ้า ปล่อยเจ้าเป็นอิสระ”
ฮูหยินหานชะงักงัน เบิกตามองหานตางอย่างไม่อยากเชื่อ
ในหัวของนางราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมา ระเบิดแตกกระจายจนไม่เหลือชิ้นดี
“หนังสือ... หนังสือหย่า? ท่านพี่จะหย่าข้าหรือเจ้าคะ”
แววตาของหานตางไม่มีความลังเลแม้สักนิด เย็นชาเหี้ยมเกรียม “ข้าอยากหย่าเจ้ามานานแล้ว หากไม่ใช่เพราะท่านแม่ทัพเอ่ยปาก เจ้าจะได้นั่งเป็นนายหญิงใหญ่ในจวนหานมาตั้งหลายปีเช่นนี้หรือ เมื่อครั้งนั้นเรากับเจ้าแต่งงานกันตามคำสั่งบิดามารดาและการจัดแจงของแม่สื่อ เจ้าไม่ใช่คนประเภทที่ข้าชอบเลยแม้แต่น้อย หลายปีมานี้ที่ข้ายอมให้เจ้านั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ ก็เพียงเห็นแก่หน้าท่านแม่ทัพเท่านั้น”
ใบหน้าของฮูหยินหานซีดเผือด ในดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก นางจ้องมองหานตางอย่างตะลึงงัน
“คำสั่งบิดามารดาและการจัดแจงของแม่สื่อหรือ หานตาง ประโยคนี้เจ้ามีหน้ามาพูดออกมาได้อย่างไร ปีนั้นเป็นเจ้าเองที่มาถึงเรือน คุกเข่าต่อหน้าบิดามารดาของข้าด้วยตัวเอง บอกว่าจะมาสู่ขอข้า เจ้ายังสาบานไว้ด้วยว่า หากวันใดทรยศข้า ขอให้ฟ้าผ่าตายอย่างไม่ได้ดี”