บัดนี้ลองคิดดู หญิงชาวนาผู้นั้นต้องเป็นอิ่นไป๋เหลียนอย่างไม่ต้องสงสัย
ส่วนพวกนักฆ่าเหล่านั้น ย่อมเป็นเซียวเสวียนรุ่ยจงใจจัดการไว้ ก็เพื่อส่งอิ่นไป๋เหลียนไปไว้ตรงหน้าหานตางนั่นเอง
อิ่นไป๋เหลียนงามดั่งดอกไม้ บัดนี้ยังช่วยชีวิตหานตางไว้อีก หานตางย่อมสำนึกบุญคุณนางอย่างสุดซึ้ง และคงต้องหลงใหลในโฉมงามของนางเป็นแน่
หยุนหลวนส่งสายตาให้รูชุน บอกให้นางเล่าต่อ
“หญิงชาวนาผู้นั้น บ่าวได้ยินพวกบ่าวไพร่ในจวนหานพากันพูดถึง ว่านางงามเลิศล้ำดั่งดอกไม้งามสูงส่งแห่งชาติ พวกนางไม่เคยเห็นหญิงงามเช่นนี้มาก่อนเลย ตอนรองแม่ทัพหานกลับถึงจวน เขาจับมือหญิงชาวนาผู้นั้นไว้แน่นตลอดทาง ไม่ยอมให้ใครแยกพวกเขาออกจากกัน”
“ตอนนั้นสีหน้าของฮูหยินหานซีดเผือดถึงที่สุด… เหล่าอนุเองก็ตื่นตระหนกราวกับเผชิญศัตรูใหญ่”
หยุนหลวนยกมุมปาก อดหัวเราะเยาะเบา ๆ ไม่ได้ หญิงชาวนาผู้นี้เป็นอิ่นไป๋เหลียนจริง ๆ เสียด้วย นอกจากโฉมงามของนางที่ทำให้ผู้คนตะลึงเพียงนี้ คนอื่นคงทำให้ได้ผลเช่นนี้ไม่ได้
เซียวเสวียนรุ่ยช่างมีเล่ห์เหลี่ยมนัก เมื่อเห็นแผนการล้มเหลวกับนาง เขาก็หันไปหาทางอื่น เข้าหาหานตางโดยตรง
เมื่อรู้ว่าหานตางมีจุดอ่อนคือชอบหญิงงาม อีกทั้งฉวยจังหวะที่ท่านพ่อนำทัพออกศึก บ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้ เขาจึงจัดการให้มือสังหารไปลอบสังหารหานตาง แล้วส่งอิ่นไป๋เหลียนไปอยู่เคียงข้างหานตางอย่างแนบเนียน
บัดนี้หานตางเผชิญหน้าผู้มีพระคุณช่วยชีวิตที่งามดั่งดอกไม้เช่นนี้ ย่อมต้องหลงใหลจนหัวปักหัวปำไปแล้วเป็นแน่