“เจ้าถึงกับเดินมาถึงที่นี่ได้โดยราบรื่น คุณหนูสี่คงปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวนัก เจ้าช่วยข้าอ้อนวอนขอความเมตตาจากนางหน่อยเถิด บอกนางว่าต่อไปข้าไม่กล้าทรยศแม่ทัพอีกแล้ว ไม่กล้าทรยศจวนแม่ทัพอีกแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดจริง ๆ สองสามวันนี้ข้าครุ่นคิดมามาก แต่ก่อนข้าทำเรื่องเลวทรามไว้มากมาย ขอเพียงข้ายังมีชีวิตรอด ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดชดเชยให้ฮูหยิน……”
ฮูหยินหานเม้มริมฝีปากไม่เอ่ยวาจา เพียงจ้องมองดวงหน้าของหานตางอย่างเงียบงันเช่นนั้น
นางมองไม่เห็นความสำนึกผิดในดวงตาเขาแม้เพียงเสี้ยวเดียว สิ่งที่วูบไหวอยู่ในแววตาเขาล้วนเป็นความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง เขากลัวการทรมานเหล่านี้ในยามนี้ เขากลัวตาย——
สีหน้าของฮูหยินหานสงบนิ่งยิ่งนัก เมื่อเห็นหานตางตกต่ำถึงเพียงนี้ ความแค้นในใจนางก็จางหายไปบ้างโดยไม่รู้ตัว
แต่หากจะให้พูดถึงการให้อภัย ต่อให้เขาตายอยู่ต่อหน้านาง นางก็จะไม่อภัยให้เขา
ยิ่งไม่ต้องกล่าวว่า เขาเพียงก้มหัวอ้อนวอนนางก็เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น
ฮูหยินหานค่อย ๆ ย่อตัวลง หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกเสื้อ แล้วเช็ดใบหน้าสกปรกของหานตางด้วยท่าทีอ่อนโยน
หานตางตื่นเต้นจนตัวสั่น มองฮูหยินหานด้วยดวงตาแดงก่ำคลอน้ำตา
เขาคิดว่าความสำนึกผิดของตนทำให้ฮูหยินหานใจอ่อน และฮูหยินหานยังคงห่วงใยความเป็นสามีภรรยาระหว่างพวกเขา
“ฮูหยิน ขอเพียงเจ้าช่วยให้ข้าพ้นจากทะเลทุกข์นี้ได้ ต่อไปข้าจะไม่แตะต้องสตรีอื่นอีก ตลอดชีวิตที่เหลือ ข้าจะอยู่กับเจ้าเพียงผู้เดียว……”
ฮูหยินหานหยุดมือ แววตาฉายแววรังเกียจวาบหนึ่ง