“ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงหวาดระแวงอำนาจกองทัพแดนเหนือของเยี่ยนอ๋องยิ่งนัก ใครที่ตามเขาไป ไม่ช้าก็เร็วย่อมไม่มีปลายทางที่ดีแน่ แม้แต่รุ่ยอ๋อง ท่านพ่อท่านแม่สามีเหล่านั้นยังรับไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเยี่ยนอ๋อง…”
หยุนหลวนยิ้มอย่างจนใจ นางรู้ว่าพี่สะใภ้คนที่สองพูดเช่นนี้ก็เพราะหวังดีต่อนาง
ในใจนางมีความอบอุ่นไหลผ่าน จึงโอบแขนพี่สะใภ้คนที่สองไว้อย่างออดอ้อน
“พี่สะใภ้คนที่สอง ท่านห่วงเกินห่วงเสียแล้ว เรื่องยังไม่เห็นเค้าสักนิดเลย ท่านคิดมากเกินไป… ข้ากับเยี่ยนอ๋องไม่มีความสัมพันธ์ลับ ๆ อันใดแน่นอน ตอนนี้ข้าไม่อยากคิดเรื่องความรักเลยสักนิด เลี้ยงอาหารเขามื้อนี้เสร็จ ต่อไปข้าจะขีดเส้นแบ่งกับเขาให้ชัดเจนอย่างแน่นอน”
“ท่านอย่าเป็นห่วง ตอนนี้ข้ารู้ชัดกว่าใครว่าคนในราชวงศ์นั้นยุ่งเกี่ยวด้วยไม่ได้เด็ดขาด ต่อไปข้าจะอยู่ให้ห่างพวกเขาไกล ๆ แน่นอน”
พี่สะใภ้คนที่สองได้ฟังคำรับรองของหยุนหลวนเช่นนี้จึงค่อยโล่งใจ นางรู้ว่าไม่อาจกดดันหนูสี่มากเกินไป ช่วงนี้หนูสี่เปลี่ยนไปมากทีเดียว บางเรื่องยังต้องค่อย ๆ ชักจูงไปทีละน้อย ค่อยเป็นค่อยไปเถิด
หยุนหลวนพูดจาอ่อนหวานอีกหลายประโยค เอาอกเอาใจพี่สะใภ้คนที่สอง จึงหลุดออกจากอ้อมกอดอันอ่อนโยนของพี่สะใภ้ได้อย่างยากเย็น และออกจากจวนหยุนได้สำเร็จ
ครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าก็จอดที่หน้าเรือนจื่ออวิ๋น
ก่อนลงจากรถ หยุนหลวนเตือนรูชุนอีกประโยค ให้ต่อไปอย่าเอาเรื่องของนางไปบอกคนอื่นในจวนหยุนอีก