หยุนชิงยืนอยู่ข้างกายหยุนหลวน มองภาพตรงหน้าประตูจวนหานด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา “รองแม่ทัพหานใจดำถึงเพียงนี้เชียวหรือ ยอมให้คนยืนมองฮูหยินหานผูกคอตายต่อหน้าต่อตา”
หยุนหลวนยกมุมปาก ยิ้มเยาะ “ในสายตาของหานตาง ภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาอย่างนางกลายเป็นหนามยอกตาเสี้ยนทิ่มใจมานานแล้ว หากฮูหยินหานตายไปจริง ๆ เขานั่นแหละที่จะหลุดพ้นเสียที…”
“หรือเขาไม่กลัวคนนอกจะครหา ด่าว่าเขาเป็นคนไร้น้ำใจ เลือดเย็นไร้ความปรานี” หยุนชิงกัดฟันกล่าวด้วยโทสะ
แววตาของหยุนหลวนวาบผ่านประกายมืดมนอยู่ชั่วครู่ นางหัวเราะเบา ๆ
“หากหานตางกลัวเช่นนั้น หลายปีมานี้เขาก็คงไม่รับสตรีนับไม่ถ้วนเข้าจวน เขาไม่แยแสต่อคำซุบซิบนินทาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นบุรุษที่เห็นแก่ตัวถึงที่สุด…”
ดวงตาของหยุนชิงเต็มไปด้วยความร้อนรน เมื่อเห็นฮูหยินหานเอาผ้าขาวคล้องรัดคอตนเอง นางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “หนูสี่ พวกเรารีบลงมือช่วยฮูหยินหานเถิด อย่าปล่อยให้นางตายจริง ๆ ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นชีวิตหนึ่งชีวิต”
หยุนหลวนหรี่ตาเล็กน้อย ทว่าส่ายหน้าช้า ๆ “ยังไม่ต้องรีบ… ต่อเมื่อคนเราเผชิญหน้ากับความตายจริง ๆ เท่านั้น จึงจะมองเห็นแจ่มชัดว่าสิ่งที่ตนต้องการแท้จริงคืออะไร หงส์เพลิงเผาตนเองแล้วเกิดใหม่จากเถ้าถ่าน สิ่งที่เราจะช่วยมิใช่เพียงร่างกายของนาง หากยังรวมถึงวิญญาณของนางด้วย”