“หากท่านตายไป ลงไปถึงแดนนรกใต้พิภพแล้ว ท่านเคยคิดหรือไม่ว่าจะตอบบุตรชายของท่านอย่างไร ท่านไม่กลัวหรือว่าเขาจะถามท่านว่า เหตุใดไม่ล้างแค้นแทนเขา เหตุใดจึงมาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนี้?”
ร่างของฮูหยินหานสั่นสะท้านอย่างแรง นางหันมามองหยุนหลวนด้วยสีหน้าที่ไม่อาจเชื่อ
นางตื่นเต้นจนฉวยมือของหยุนหลวนไว้แน่น
“คุณหนูสี่... ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าเคยมีบุตรชายคนหนึ่ง?”
หยุนหลวนพลิกมือกุมหลังมือของนางไว้ น้ำเสียงสงบนิ่งไร้ระลอกถึงที่สุด “ท่านแม่ของข้าเคยเล่าให้ข้าฟัง ท่านบอกว่า หากเด็กคนนั้นยังไม่ตาย อายุก็น่าจะไล่เลี่ยกับข้า ใช่หรือไม่?”
“ท่านแม่ยังบอกอีกว่า ครั้งนั้นพวกท่านตั้งครรภ์ในเวลาใกล้เคียงกัน ท่านแม่ถึงกับคิดจะให้ข้าหมั้นหมายแต่เยาว์วัยกับบุตรชายของท่านด้วย หากเขาไม่ตาย พวกเราเติบโตมาด้วยกันอย่างรักใคร่คุ้นเคย ก็คงสร้างเป็นวาสนาคู่ที่ดีได้กระมัง”
ถ้อยคำของหยุนหลวนทีละคำทีละประโยคราวกับค้อนหนัก ทุบลงบนหัวใจของฮูหยินหานอย่างแรง น้ำตาที่นางกลั้นไว้ในเบ้าตามาตลอด ก็ไม่อาจควบคุมได้อีก ทะลักออกมาไม่หยุด
อารมณ์ที่ตึงเครียดมาตลอดของนาง พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงเพราะคำพูดของหยุนหลวน
“อา... ลูกของข้า... ลูกชายผู้น่าสงสารของข้า”
“คุณหนูสี่ หัวใจข้าเจ็บปวดเหลือเกิน ข้ายอมให้คนที่ตายเป็นข้าเอง ข้ายอมใช้ชีวิตของข้าแลกกับโอกาสให้ลูกชายได้ลืมตาดูโลกใบนี้ เขาเล็กนัก บริสุทธิ์นัก เหตุใดสวรรค์จึงโหดร้ายเช่นนี้ ถึงได้พรากสิทธิ์ที่เขาจะมาอยู่บนโลกนี้ไป?”