หานตางรอไม่ไหว อยากจะไปบอกเรื่องที่เขาหย่าภรรยาให้อิ่นไป๋เหลียนรู้ เขาจึงสั่งพ่อบ้านให้คอยจับตาดูว่าฮูหยินหานต้องออกจากจวนหานภายในครึ่งชั่วยาม แล้วก็รีบรุดตรงไปยังเรือนข้างที่อิ่นไป๋เหลียนพักอาศัยอยู่
พ่อบ้านยืนรออยู่ที่หน้าประตู ในใจเต็มไปด้วยความสงสารฮูหยินหาน ทว่าต่อให้เห็นใจฮูหยินเพียงใด ท่านแม่ทัพก็ยังเป็นนายที่แท้จริงของเขา
เขาเป็นเพียงบ่าวไพร่ นอกจากทำตามคำสั่งนายแล้วก็ไม่มีหนทางอื่น
โชคดีที่ฮูหยินก็มิได้ทำให้เขาลำบากใจ
ไม่นานฮูหยินหานก็เดินออกมาจากห้องใน นางมิได้นำสัมภาระติดตัวมามากนัก มือหนึ่งกำหนังสือหย่าไว้ แขนอีกข้างโอบผ้าขาวผืนหนึ่งไว้ เดินออกจากประตูไปราวกับซากศพเดินได้ มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่
โจวมามาเดินตามอยู่เคียงข้าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นและความสิ้นหวัง นางมองเหล่าบ่าวไพร่ในจวนที่แอบมองดูอยู่รอบด้าน เห็นความเมินเฉยในดวงตาของพวกเขา ท่าทางไม่ใช่เรื่องของตนจึงยืนมองอยู่เฉย ๆ ซ้ำยังมีบางคนที่ดีใจกับความวิบัติของผู้อื่นมาดูความวุ่นวาย หัวใจของนางเย็นเยือกว่างเปล่า อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น
เมื่อก่อนยามที่ฮูหยินดูแลจวน ก็ไม่เคยทำให้บ่าวไพร่เหล่านี้ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย ฮูหยินดีถึงเพียงนั้น สุดท้ายก็ยังไม่อาจได้ใจคน ช่างน่าขันนัก
เขาว่ากันว่าน้ำใจคนเปลี่ยนแปรเย็นชา ก็คงเป็นเช่นนี้เอง
ผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ นางเข้าใจน้ำใจคนอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว
"ง่ายนักที่ใจคนเก่าจะแปรเปลี่ยน แต่กลับกล่าวว่าใจคนเก่านั้นเปลี่ยนง่าย" เท็จทั้งนั้น ทุกสิ่งล้วนเป็นเท็จ