เฮยอี้คอยอยู่ชั้นล่าง แว่วได้ยินเสียงไอไม่ขาดสายของท่านอ๋องอยู่รำไร
เขาร้อนใจเป็นที่สุด จึงรีบพาหมอขึ้นไปชั้นบน
หมอผลักประตูเข้าไป รีบก้าวไปข้างกายเซียวถิงเยี่ยน แล้วจับชีพจรตรวจอาการให้เขาโดยเร็ว
หยุนหลวนขมวดคิ้ว นางยืนนิ่งเงียบอยู่ข้าง ๆ มองใบหน้าซีดเขียวอิดโรยของเซียวถิงเยี่ยน สภาพเช่นนี้ ไม่ว่ามองอย่างไรก็เหมือนผู้ป่วยหนักสิ้นหวัง ที่อาจขาดใจตายได้ทุกเมื่อ
นางได้ยินมาแต่ไหนแต่ไรว่าเยี่ยนอ๋องร่างกายอ่อนแอ แต่ไม่นึกเลยว่าจะอ่อนแอถึงเพียงนี้
เป็นเพียงไข้หวัดจากลมหนาวเท่านั้น จะร้ายแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
หยุนหลวนครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ คิดอย่างไรก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด นางพลันนึกขึ้นได้ว่า ในชาติก่อนหลังจากหญิงผู้นั้นเข้าจวน ข้างกายนางดูเหมือนจะมีสาวใช้หน้าตาธรรมดามากคนหนึ่งติดตามอยู่
นางเคยได้ยินบ่าวไพร่ในจวนเล่าว่า สาวใช้ผู้นั้นติดตามอยู่ข้างกายหญิงนั้นมาหลายปี ทั้งสองพึ่งพากันและกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันไม่เคยห่าง
สีหน้าของหยุนหลวนเคร่งขรึมลง นางเหมือนจะมองข้ามสาวใช้ผู้นี้ไป?
สาวใช้ผู้นั้นก็ติดตามหญิงนั้นมา อยู่เคียงข้างเยี่ยนอ๋องมากว่าสิบปีเช่นกัน
เช่นนั้นก็หมายความว่า แม้ฐานะของหญิงผู้นั้นจะถูกเปิดโปงแล้ว แต่ฐานะของสาวใช้ผู้นั้นยังไม่ถูกเปิดโปง?
เยี่ยนอ๋องอยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตายเช่นนี้ หรือว่าจะเป็นเพราะถูกวางยาพิษ?
ยิ่งคิดหยุนหลวนก็ยิ่งรู้สึกว่าความเป็นไปได้นี้สูงยิ่งนัก นางสูดลมหายใจเย็นเฉียบเข้าปอด ก้าวไปข้างกายเฮยอี้ทันที แล้วแอบดึงแขนเสื้อของเขาเบา ๆ