“ข้า… ข้ามีวิชาแพทย์อยู่อย่างจำกัด เกรงว่าคงไม่อาจรักษาอ๋องไว้ได้ เจ้ารีบให้คนเข้าวังไปเชิญหมอหลวงมาเถิด มิเช่นนั้นหากช้ากว่านี้ อ๋องจะอันตรายแล้วนะ…”
เฮยอี้ได้ยินก็สะท้านไปทั้งร่าง
เขามองหมอด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อ แล้วคว้าคอเสื้อเขาไว้ “หวังคุน เจ้าว่าอย่างไรนะ? อ๋องถูกวางยาพิษหรือ?”
หวังคุนตกใจแทบตาย พูดด้วยเสียงสะอื้น “ใช่ ใช่ ถูกวางยาพิษจริง ๆ ขอรับ ท่านผู้เป็นใหญ่ รีบส่งคนไปเชิญหมอหลวงเถิด เร็วเข้า…”
หยุนหลวนร้อนใจแทบขาดใจ เห็นเฮยอี้ยังโอ้เอ้ลังเลอยู่ ก็โกรธจนทนไม่ไหว
พลังก้อนหนึ่งผุดขึ้นในกาย นางผลักองครักษ์เฮยอวี่ที่รั้งตัวนางอยู่ออกอย่างแรง ก้าวเร็ว ๆ ไปยืนตรงหน้าเฮยอี้ ยกมือขึ้นตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง
“เจ้าคนโง่ ยังลังเลอะไรอยู่อีก? รีบไปเชิญหมอหลวงเดี๋ยวนี้… เร็วเข้า…”
เฮยอี้ถูกตบฉาดนี้จนได้สติเต็มที่ เขาจ้องหยุนหลวนอย่างเคียดแค้น แต่ยามนี้ไม่มีกะใจจะไปถือสาหาความกับนาง
เขาให้องครักษ์เฮยอวี่อยู่เฝ้าอ๋อง ส่วนตนพลิกตัวขึ้นม้า ควบไปยังพระราชวังด้วยตนเอง
เหล่าองครักษ์เฮยอวี่ต่างมองหยุนหลวนอย่างจนปัญญา ถ้อยคำที่นางเพิ่งกล่าวไป พวกเขาได้ยินชัดเจนทุกคำ
แรกทีเดียวพวกเขาก็ไม่เชื่อนาง แต่เมื่อรู้ว่าอ๋องถูกวางยาพิษจริง ก็จำต้องเชื่อคำของนางเมื่อครู่
คุณหนูสี่ตระกูลหยุนผู้นี้มีวิชารู้เหตุก่อนเหตุ ช่างเป็นเทพเซียนแท้ ๆ
ฉะนั้นสายตาที่พวกเขามองหยุนหลวนจึงเปี่ยมด้วยความนับถือ “คุณหนูสี่ตระกูลหยุน บัดนี้พวกเราควรทำเช่นไรดี?”