เซียวถิงเยี่ยนมองแก้มแดงระเรื่อของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
หยุนหลวนใช้เวลาตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่ จึงค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
เพื่อมิให้ความกระอักกระอ่วนลากยาวต่อไป นางจึงเปลี่ยนเรื่อง เอ่ยถามเซียวถิงเยี่ยนเสียงเบา “ไม่ทราบว่าอ๋องเชิญข้ามากะทันหันเช่นนี้ มีเรื่องอันใดหรือ”
“เจ้าตัดสินใจแล้วใช่หรือไม่ ว่าจะร่วมมือกับข้า”
เซียวถิงเยี่ยนวางถ้วยชาในมือลง ลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะหนังสือข้าง ๆ หยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา ยื่นให้ตรงหน้าหยุนหลวน
“ตั้งแต่วันนั้น วันที่เจ้ากับข้าพบกันครั้งแรก เปิ่นหวังก็ตัดสินใจแล้วว่าจะร่วมมือกับเจ้า จดหมายฉบับนี้ คือความจริงใจของเปิ่นหวังที่มีต่อการร่วมมือกับเจ้า……”
หยุนหลวนเลิกคิ้ว แววตาฉายความตกใจอยู่บ้าง
นางนึกไม่ถึงว่าเซียวถิงเยี่ยนจะตรงไปตรงมาและเด็ดขาดเช่นนี้
“ในเมื่อตัดสินใจจะร่วมมือกับข้ามาตั้งนานแล้ว วันนั้นเหตุใดจึงไม่บอก”
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของเซียวถิงเยี่ยน “หากวันนั้นเปิ่นหวังบอกไป เจ้ามิสงสัยหรือว่า เปิ่นหวังรับปากง่ายเกินไป จึงไม่เชื่อใจเปิ่นหวัง”
หยุนหลวนส่ายหน้า “คงไม่ถึงขนาดนั้น……”
เพราะในชาติก่อน นางเข้าใจเขาอย่างถ่องแท้ โดยรวมแล้วเขาก็เป็นพันธมิตรที่ไว้ใจได้คนหนึ่ง ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าเขาอีกแล้ว ที่จะร่วมมือกับนางเพื่อรับมือรุ่ยอ๋อง
จุดร่วมที่ใหญ่ที่สุดของพวกเขา คือมีศัตรูคนเดียวกัน
ศัตรูของศัตรูคือมิตร ข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลย