ก่อนหยุนเฟิงจะแต่งงาน เขาชอบไปเที่ยวเล่นตามสถานที่รื่นรมย์เหล่านั้นอยู่ไม่น้อย แม้จะไปเที่ยว แต่ก็รักษาตัวดี เป็นเพียงการเล่นซนไปเรื่อยเท่านั้น
ก่อนหน้านี้หยุนหลวนเคยอ้อนวอนอยู่หลายครั้ง อยากปลอมตัวเป็นชายให้หยุนเฟิงพาไปเปิดหูเปิดตา น่าเสียดายที่หยุนเฟิงไม่เคยยอมตกลงเลย เพราะเห็นว่าเด็กสาวคนหนึ่งไปที่แบบนั้นย่อมไม่เหมาะ
อีกทั้งเมื่อแต่งงานแล้วก็ไม่อยากไปข้องเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้น เกรงว่าภรรยาจะเสียใจ จึงไม่ได้รับปาก มาบัดนี้คิดดูแล้ว เขากลับเสียดายอยู่ไม่น้อย หนูสี่อยากไปเปิดหูเปิดตา ทั้งไม่ได้จะไปทำอะไร หากเขาสนองความปรารถนาของนางไม่ได้ แล้วจะมีสิทธิ์อะไรเป็นพี่ชายของนางอีก
ดังนั้นหยุนเฟิงจึงตัดสินใจว่า เมื่อกลับจากชายแดนแล้วจะพาหนูสี่ไปเที่ยวเล่นสักครั้ง อย่างมากถึงเวลานั้นก็คุกเข่าบนกระดานซักผ้าขอขมาภรรยาก็สิ้นเรื่อง
หยุนหลวนสูดจมูก น้ำตาในเบ้าตาไหลทะลักขึ้นมาเป็นระลอกจนกลั้นไม่อยู่
นางไม่คิดว่าเรื่องที่ผ่านมานานแสนนานเช่นนี้ พี่รองจะยังจำได้
ชาติก่อน ยามที่พวกเขาออกศึก นางแม้จะมาส่ง แต่ความสนใจกลับอยู่ที่เซียวเสวียนรุ่ยทั้งหมด ไม่มีกะจิตกะใจจะพูดคุยกับพี่ใหญ่และพี่รองเลย
บัดนี้ นางเข้าใจเสียทีว่า ไม่ว่าพี่ใหญ่ พี่รอง หรือท่านพ่อ ความรักที่พวกเขามีต่อนางนั้น ไม่มีผู้ใดเทียบได้
พวกเขารักนางสุดหัวใจ ไม่ว่าเรื่องใดก็สนองความต้องการของนางอย่างสุดกำลัง
นางในอดีต เป็นเพียงคนโง่ที่ถูกคนทั้งบ้านตามใจจนเสียนิสัย