นางข่มใจสุดกำลัง กลั้นหมอกน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา —
เหล่าเด็กหนุ่มที่น่ารักและบริสุทธิ์เหล่านี้ ชาติก่อนนางเป็นหนี้พวกเขา ชาตินี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องชดเชยให้พวกเขา
คราวนี้ พวกเขาจะไม่มีวันตายอย่างแน่นอน ต้องได้กลับบ้านครบทุกคน ไม่ขาดไปแม้แต่คนเดียว
ทว่าหยุนหลวนหารู้ไม่ว่า สถานการณ์ใหญ่ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว บางเรื่องต่อให้นางทุ่มสุดชีวิต เกรงว่าก็ไม่อาจพลิกฟ้าคืนดินได้
ไม่นานนัก ขบวนทัพก็มาถึงส่วนท้าย
ทหารราบไม่กี่คนที่อยู่ท้ายขบวนโบกมือให้หยุนหลวนด้วยความตื้นตัน จากนั้นก็ตามกองทัพใหญ่เดินลับหายเข้าไปในม่านฝน
พวกเขาย่ำไปบนถนนโคลนเลน เดินโซเซท่ามกลางฝนห่าใหญ่ ในใจเต็มไปด้วยความอาลัยต่อญาติมิตร และเลือดร้อนที่จะตอบแทนชาติ ก้าวขึ้นสู่หนทางที่เต็มไปด้วยหนามแหลม
หยุนหลวนจูงม้าเทียมศึก หันกายกลับอย่างช้า ๆ มองส่งเงาร่างของพวกเขาค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อยในม่านฝน
น้ำตาที่กักไว้ในเบ้าตามานาน ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป ค่อย ๆ รินไหลลงมา
นางไม่รู้ว่ายืนอยู่กลางสายฝนนานเท่าใด จนศีรษะเริ่มปวดตุบ ๆ นางจึงค่อย ๆ รวบรวมสติกลับมา
บัดนี้ทั้งร่างของนางเย็นเฉียบไปหมด แม้จะมีเสื้อฟางกันฝน แต่ฝนตกหนักเกินไป ยังมีน้ำฝนบางส่วนซึมผ่านเสื้อฟางเข้าไปถึงเสื้อผ้าชั้นใน
รองเท้าบู๊ตที่สวมอยู่ก็มีน้ำฝนไหลเข้าไปขังมากมายตั้งแต่เมื่อไรแล้ว
นางสะบัดน้ำฝนออกจากแขนเสื้อ แล้วพลิกตัวขึ้นม้าทันที
ไม่คาดว่าเพิ่งนั่งบนหลังม้าได้มั่นคง ศีรษะของนางก็เกิดอาการเวียนหัวขึ้นมา ร่างกายอดไม่ได้ที่จะเอนไหวเล็กน้อย สายตาพร่ามัวฟ้าดินหมุนคว้าง