แววตาของหยุนเซิ่นฉายความสงสารเอ็นดู เขาดึงนางเข้าไปในอ้อมกอด
“เด็กโง่ เมื่อครู่ทำไมไม่บอกความจริงกับท่านพ่อเล่า ยังจะเอาความฝันมาเตือนท่านพ่ออีก เรื่องเหลวไหลเช่นนั้น ท่านพ่อจะเชื่อก็แปลกแล้ว”
แก้มของหยุนหลวนซบอยู่กับอกเขา ใช้ปลายจมูกคลอเคลียเสื้อของเขาเบา ๆ
“ข้าเพิ่งตัดขาดกับรุ่ยอ๋อง หากให้ท่านพ่อรู้อีกว่าข้ากับเยี่ยนอ๋องมีความเกี่ยวพันกันขึ้นมา ท่านพ่อต้องโกรธจนแย่แน่ ท่านพ่อดูเหมือนจะมีความขุ่นข้องหมองใจต่อคนในราชวงศ์อยู่มาก ท่านย่อมไม่ชอบให้ข้ามีเรื่องพัวพันอะไรกับคนในราชวงศ์อีกเป็นแน่”
หยุนเซิ่นเลิกคิ้วยิ้ม แล้วลูบศีรษะนางเบา ๆ
“อื้ม ยังนับว่ารู้ความ……แต่เยี่ยนอ๋องมิใช่คนธรรมดา เจ้าควรคบหากับเขาให้น้อยเข้าไว้”
หยุนหลวนสูดจมูก แล้วอธิบายขึ้นประโยคหนึ่งว่า “แต่เดิมข้ากับเยี่ยนอ๋องไม่ได้ติดต่อกันเลย เป็นเพียงครั้งหนึ่งที่บังเอิญได้ช่วยเขาไว้เท่านั้น ตอนนี้เขาก็เลยตอบแทนบุญคุณข้าคืนมา……”
“อย่างไรก็ตาม พี่ใหญ่ ข่าวนี้เชื่อถือได้ที่สุด ท่านอย่าได้มองข้าม ท่านต้องไม่ติดกับดักรุ่ยอ๋องเป็นอันขาด”
หยุนเซิ่นขานรับเสียงต่ำ แล้วค่อย ๆ ปล่อยหยุนหลวนออกจากอ้อมกอด
เมื่อเห็นหยุนหลวนร้องไห้ เขาจึงควักผ้าเช็ดหน้าออกจากอกเสื้อ เช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน
“โตป่านนี้แล้ว ยังร้องไห้โฮอีกหรือ น่าเกลียดจริง……เลิกร้องเสียที ร้องต่อไปอีกคงน่าเกลียดจนไม่มีใครอยากมอง”
หยุนหลวนรู้สึกขัดเคืองใจ อดกระทืบเท้าไม่ได้ ค้อนหยุนเซิ่นด้วยแววตางอนอ้อน “พี่ชาย……ท่านกล้าล้อข้า ข้า……ข้าจะโกรธแล้วนะ……”