แม้ในห้องจะจุดอ่างถ่านจนอบอุ่นดุจฤดูวสันต์ แต่มือของเซียวถิงเยี่ยนกลับเย็นเฉียบเข้ากระดูก นางต้องหาทางทำให้ร่างของเขาอุ่นขึ้นให้ได้
มิเช่นนั้น ไม่ถึงหนึ่งเค่อ เกรงว่าเขาจะแข็งเป็นก้อนน้ำแข็งไปเสียแล้ว
ทว่าอาการของเซียวถิงเยี่ยนนั้น ร้ายแรงกว่าที่หยุนหลวนคาดไว้มากนัก
ผ้าห่มหนาหนักผืนแล้วผืนเล่าคลุมทับร่างเซียวถิงเยี่ยน ในห้องยังเพิ่มอ่างถ่านเข้ามาอีกหลายใบ อุณหภูมิในห้องแทบจะร้อนจนลุกเป็นไฟ แต่ร่างของเซียวถิงเยี่ยนก็ยังเย็นดั่งก้อนน้ำแข็ง
ต่อให้ห่มผ้าตั้งหลายผืนเพียงนั้น เขาก็ยังไม่อาจมีความอบอุ่นขึ้นมาได้เลย
หยุนหลวนก้มมองใบหน้าอันงามเลิศที่ซูบโทรมของเซียวถิงเยี่ยนด้วยแววตาซับซ้อน นางไม่อยากให้เซียวถิงเยี่ยนตายจริง ๆ
หวังคุนยืนอยู่ข้าง ๆ หมดหนทางจะทำสิ่งใด
เขาทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง หน้าตาเศร้าสร้อยดั่งคนไปงานศพ
หากอ๋องสิ้นพระชนม์ เขาก็คงมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้เช่นกัน ท่านเฮยอี้ เรื่องทั้งหมดนี้ต้องฝากความหวังไว้กับท่านแล้ว
เจ้าสำนักแพทย์หลวงในวัง นามจ้าวฮุย ยังมีฝีมืออยู่บ้าง วิชาแพทย์ของเขาแทบจะเทียบเคียงกับหมอเทวดาหลู่ ตอนนี้หมอเทวดาหลู่ไม่อยู่ในเมืองหลวง ก็มีแต่เจ้าสำนักเท่านั้นที่จะรักษาอ๋องได้
หยุนหลวนไม่อาจนั่งรอความตาย มองดูเซียวถิงเยี่ยนตายต่อหน้าต่อตาได้
นางอดไม่ได้ที่จะก้มลง ยกฝ่ามือเย็นเฉียบของเขาขึ้นมาแนบริมฝีปากของตน
นางเป่าลมร้อนจากปากรดลงไป พลางถูฝ่ามือให้เขาไปด้วย
นางตวาดใส่หวังคุนที่สิ้นหวังไปแล้วว่า “เจ้าก็มาด้วย รีบเทสุราลงบนตัวอ๋อง แล้วช่วยนวดถูตัวให้ท่าน…”