เย่ชิวมองไปที่เหลยหู่ด้วยสายตาเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ
“บอกมา แกอยากตายแบบไหน”
ตั้งแต่ตอนที่เหลยหู่ตบหน้าเฉียนจิ้งหลาน เย่ชิวก็ได้ปลูกจิตสังหารขึ้นแล้ว
เหลยหู่รู้สึกหวาดหวั่นเย่ชิวอยู่บ้างในใจ แต่ปากก็ยังแข็งกร้าว พูดเสียงกร้าวว่า “ไอ้หนู แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
“ไม่รู้ และก็ไม่อยากรู้” เย่ชิวกล่าว “แตะต้องแม่ฉัน ผลลัพธ์มีอย่างเดียว คือตาย”
“แกอยากฆ่าฉันงั้นเหรอ” จู่ ๆ เหลยหู่ก็หัวเราะ “แกไม่รู้หรือไงว่าฆ่าคนมันผิดกฎหมาย”
เพี้ยะ!
เย่ชิวปรากฏตัวตรงหน้าเหลยหู่ราวกับภูตผี ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนใบหน้าของเหลยหู่
เหลยหู่ทำหน้าตะลึงงัน ชั่วขณะนั้นไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองถูกตบ ยิ่งกว่านั้นยังถูกคนดูแลไร้ภูมิหลังตบเข้าจนได้!
นี่มันช่าง…
น่าอัปยศอดสูอย่างที่สุด!
โกรธ! บันดาลโทสะ!
เหลยหู่รู้สึกเพียงว่ามีเปลวเพลิงแห่งความโกรธกำลังลุกโชนในอก เขาอยากจะเชือดเฉือนเย่ชิวเป็นพันเป็นหมื่นแผล
“แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” เหลยหู่แผดเสียง
“แกเป็นใครฉันไม่สนใจแม้แต่น้อย ฉันถามแกอีกครั้ง อยากตายแบบไหน” สายตาของเย่ชิวยิ่งเยือกเย็นกว่าเดิม
“อยากให้ฉันตาย งั้นฉันก็จะฆ่าแกก่อน” ขณะเหลยหู่กล่าวจบ จู่ ๆ ก็ล้วงกริชวาววับเล่มหนึ่งจากเอวด้านหลังแล้วพุ่งเข้าใส่เย่ชิว
ต้องบอกว่าการเคลื่อนไหวของเหลยหู่ว่องไวมาก เพียงชั่วพริบตาก็ปรี่ถึงตรงหน้าเย่ชิวแล้ว พร้อมกันนั้นกริชในมือก็แทงตรงไปยังหน้าอกเย่ชิว
เย่ชิวยืนอยู่กับที่ ไม่เคลื่อนไหว หมัดเดียวพุ่งออกไป