เย่ชิวมาอย่างรีบร้อนเกินไป ชุดเจ้าหน้าที่อนามัยยังคงสวมอยู่บนร่าง บวกกับหน้าตาสะสวย ดูราวกับนักเรียนคนหนึ่ง ทว่ายามนี้ สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความดุร้าย ดวงตาเปล่งประกายเย็นเยียบ
"พี่เหลย เขามาแล้ว" กั้วเส้าชงเอ่ยพลางยิ้ม
เหลยหู่หันขวับไปมอง เห็นเย่ชิวเดินเข้ามาก็ปล่อยมือจากผมของเฉียนจิ้งหลาน พลางส่งเสียงเย็น "รอเก็บลูกชายแกก่อน แล้วค่อยมาเก็บแก"
เฉียนจิ้งหลานเห็นเย่ชิวก็ตะเบ็งเสียงร้องลั่น "ชิวเอ๋อ หนีเร็ว พวกมันจะฆ่าลูก"
"ลุย!"
เหลยหู่ก็กลัวว่าเย่ชิวจะหนีไปเช่นกัน คำสั่งหนึ่งดังขึ้น ลูกน้องที่ถือไม้พลองในมือก็พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ล้อมเย่ชิวไว้เป็นวงแน่น
เย่ชิวไม่สนใจคนเหล่านี้ สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของเฉียนจิ้งหลาน ถามด้วยความเป็นห่วง "แม่ครับ แม่เป็นยังไงบ้าง?"
"แม่ไม่เป็นไร ชิวเอ๋อ รีบไปเถอะ พวกมันจะฆ่าลูก..."
เพี๊ยะ!
เหลยหู่ตบหน้าเฉียนจิ้งหลานฉาดใหญ่ ด่าว่า "ส่งเสียงอีก ข้าคนนี้จะฆ่าแกให้ตาย"
ชั่วพริบตา สายตาของเย่ชิวก็จับจ้องไปที่ร่างของเหลยหู่ เอ่ยเสียงเย็นเยียบ "กล้าตบแม่ฉัน แกตายแน่"
เหลยหู่มองเย่ชิวแวบหนึ่ง พบว่าดวงตาของเย่ชิวเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันไม่สิ้นสุด จู่ๆ ใจก็เกิดอาการกระตุกวาบ
วินาทีนั้น เหลยหู่รู้สึกถึงภาพหลอน ประหนึ่งว่าไม่ใช่ถูกเย่ชิวจ้อง แต่มันคืออสูรดุร้ายขั้นสุดยอดมาจับจ้องไว้ ไม่ทันถึงสองวินาที แผ่นหลังก็ถูกเหงื่อเย็นชุ่มโชก
แต่แล้ว เหลยหู่กลับรู้สึกว่ามันช่างน่าขำ
"เขาก็แค่เจ้าหน้าที่อนามัยตัวเล็กๆ ไร้อำนาจไร้เส้นสาย ไม่มีภูมิหลังอะไรเลยสักนิด ข้าจะกลัวเขาทำไม"