เจียงโจวมีภูเขาสองลูกที่มีชื่อเสียงมาก ลูกหนึ่งคือเขาเมฆหมอกที่เต็มไปด้วยผู้มีอำนาจ อีกลูกคือเขาหนานซานที่รกร้างไร้ผู้คน
ขณะนี้
บนยอดเขาหนานซาน ลูกน้องของจ้าวอวิ๋นหลายคนกำลังใช้พลั่วขุดหลุมอย่างขมักเขม้น
ส่วนเหลยหู่ถูกมัดตรึงเป็นห่อข้าวต้ม คุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าเย่ชิว
“ท่านเย่ ขอร้องละ อย่าฆ่าผมเลย เรื่องนี้กั้วเส้าชงเป็นคนบงการทั้งหมด กั้วเส้าชงบอกว่า แค่ผมฆ่าท่านกับแม่ของท่าน เขาก็จะให้เงินผมหนึ่งล้าน”
แม้เหลยหู่จะรูปร่างกำยำล่ำสัน ใบหน้ามีแผลเป็นจากคมมีด ดูภายนอกดุร้ายน่าเกรงขาม แต่ตอนนี้กลับหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก
“เขาใช้ให้แกฆ่าคน แกก็ฆ่า ถ้าเขาใช้ให้แกกินขี้ แกก็จะกินขี้ด้วยหรือไง” เย่ชิวพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“ท่านเย่ แค่ท่านไว้ชีวิตผมสักครั้ง นับจากนี้ไป ผมจะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่าน ไม่สิ ผมขอเป็นหมารับใช้ท่าน โฮ่ง ๆ ๆ…” เหลยหู่ถึงขั้นทำเป็นเห่าหมาจริง ๆ
“จะเป็นหมาของฉัน แกยังไม่มีคุณสมบัติ” เย่ชิวตัดสินใจแล้วว่าจะถอนรากถอนโคน ไม่ทิ้งภัยไว้เบื้องหลัง
“ท่านเย่ ท่านกับแม่ท่านอยู่กันสองคน ชีวิตพึ่งพากัน ท่านแม่รักท่านมาก แต่ท่านเคยคิดถึงนางบ้างหรือเปล่า ถ้าท่านฆ่าผม ท่านก็ผิดกฎหมาย ท่านจะต้องถูกลงโทษตามกฎหมาย เมื่อถึงตอนนั้นท่านติดคุก ท่านแม่จะอยู่คนเดียวนอกคุกอย่างเดียวดายไร้ที่พึ่ง ท่านทนได้หรือ”
เหลยหู่ยังพยายามครั้งสุดท้าย เขารู้ว่าจุดอ่อนของเย่ชิวคือเฉียนจิ้งหลาน หวังใช้คำพูดนี้เกลี้ยกล่อมให้เย่ชิวเปลี่ยนใจ