ในห้องพักผู้ป่วย เย่ชิวใช้ยันต์ภูเขาหมาวช่วยหลินจิงจื้อลบรอยนิ้วมือบนใบหน้า
“รู้สึกยังไงบ้าง” เย่ชิวถาม
“เย็น ๆ เหมือนแปะมาสก์หน้าเลย” หลินจิงจื้อตอบ
“ยังเจ็บอยู่ไหม”
หลินจิงจื้อส่ายหน้า “ไม่เจ็บแล้ว”
“พี่หลิน ผู้หญิงคนเมื่อกี้ดูยังไงก็ไม่ใช่คนใจดี เธอคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ ผมว่าให้พี่จ้างบอดี้การ์ดสักสองคนมาคุ้มกันจะดีกว่า” เย่ชิวแนะนำ
หลินจิงจื้อยิ้มแล้วพูดว่า “มีนายคอยปกป้องฉัน จะจ้างบอดี้การ์ดอีกทำไม”
“ผมถูกย้ายออกจากตำแหน่งพยาบาลดูแลแล้ว”
พอเย่ชิวพูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าหลินจิงจื้อก็หายวับ
“ถูกย้ายไปแผนกไหน ศัลยกรรมเหรอ” หลินจิงจื้อถามอย่างฉุนเฉียว “ไป๋ปิงเป็นคนทำใช่ไหม นี่มันเกินไปแล้ว ฉันจะโทรหาผู้อำนวยการโรงพยาบาลพวกคุณเดี๋ยวนี้แหละ”
พูดจบ หลินจิงจื้อก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกอย่างรวดเร็ว
เย่ชิวรีบอธิบาย “พี่หลิน ไม่เกี่ยวกับหมอใหญ่ไป๋หรอกครับ เป็นความต้องการของผมเองที่อยากกลับไปแผนกศัลยกรรม”
“ไม่ต้องคอยปกป้องไป๋ปิง เธอเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรม ถ้าเธอไม่ออกคำสั่ง นายก็ไม่มีทางถูกย้าย”
“พี่พูดถูก คำสั่งเป็นของหมอใหญ่ไป๋จริง ๆ แต่เพราะผมเป็นคนไปขอเธอเอง”
“แล้วทำไมนายถึงจะไปล่ะ” หลินจิงจื้อมองเย่ชิวอย่างงง ๆ ทันใดนั้นดวงตางามคู่นั้นก็มีน้ำตาเอ่อล้น พูดอย่างน้อยใจว่า “เพราะรังเกียจฉันหรือเปล่า ถึงได้อยากย้ายไปที่อื่น”