"ฉันไม่เคยตบผู้หญิง แต่คุณเป็นข้อยกเว้น"
คำพูดของเย่ชิวเรียบง่าย ตรงไปตรงมา และแฝงความบ้าบิ่นอย่างถึงที่สุด
หลินจิงจื้อเงยหน้าขึ้น มองเย่ชิวด้วยความประหลาดใจ ก่อนถามว่า "คุณรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร"
"ไม่ว่าเธอจะเป็นใครก็ไม่เกี่ยวกับผม ที่ผมรู้คือผมไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณต่อหน้าได้"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ส่วนลึกในใจของหลินจิงจื้อก็สั่นสะท้าน
หลายปีมานี้ เธอแบกทุกอย่างไว้เพียงลำพัง ในสายตาคนอื่น เธอเป็นหญิงเหล็กที่เข้มแข็ง แต่พวกเขากลับลืมไปว่าจริง ๆ แล้วเธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง และก็ต้องการคนปกป้องเช่นกัน
เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่ปกป้องเธอในวันนี้ จะเป็นเย่ชิว
หลินจิงจื้อเอ่ยว่า "คนที่คุณตบเมื่อกี้คือพี่สะใภ้ของคู่หมั้นที่ตายไปของฉัน มาจากตระกูลหนึ่งในเมืองหลวง ตระกูลนั้นมีอิทธิพลมาก แค่เอ่ยปากก็ทำให้คุณตายอย่างไร้ที่ฝังได้"
"แล้วยังไง" สีหน้าของเย่ชิวไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "อย่างที่คุณหลินบอกนั่นแหละ คนไร้สมบัติไม่กลัวคนรวย ถ้าเธออยากฆ่าผมจริง ๆ อย่างมากผมก็สู้ตายกับเธอ"
หลินจิงจื้ออึ้งไปเล็กน้อย
เธอไม่รู้ว่าเย่ชิวผ่านอะไรมาบ้าง แต่สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าตัวตนของเขาเปลี่ยนไป
หากจะบอกว่าภาพแรกที่เย่ชิวทิ้งไว้ให้เธอคือเด็กจบใหม่ขี้ขลาดที่เพิ่งเข้าวงการ เหลือเพียงความอ่อนหัดและไร้อาจหาญ งั้นเย่ชิวในตอนนี้ก็เปรียบได้กับชายชาตรีที่ยืนหยัดได้อย่างสง่างาม